“Αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν μας διάβαζες τα ποιήματά σου και πόζαρες σαν Καρυωτάκης. Κυνήγησες το όνειρό σου, παρά τα εμπόδια που σου έβαζε η ζωή, με αυτό το αιώνιο χαμόγελο. Ανήσυχος, με απέραντη αγάπη για τους νέους και δίψα για μάθηση. Πιστός φίλος, πάντα δίπλα μας σε όλες τις έρευνες και τις εκδηλώσεις του Ινστιτούτου. Πέρασες όμως όλη την περιπέτεια μόνος, χωρίς να μας πεις ούτε μια λέξη. Ήθελες να σε θυμόμαστε όρθιο και γελαστό, όπως πάντα. Σε αποχαιρετούμε με μια πίκρα στην καρδιά και με το ποίημα του Άρη Αλεξάνδρου στα χείλη, που σου άρεσε να μας το απαγγέλεις: “Τις νύχτες σκάβαμε κρυφά μια υπόγεια σήραγγα/ μ’ ένα σουγιά, μ’ ένα πιρούνι, με τα νύχια/ σκάβαμε τις πέτρες, ξέροντας πως θα φτάσουμε το πολύ ως τη θάλασσα./ Κι όμως μας ήταν ανάγκη να βλέπουμε τα χέρια μας να ζούνε./ Μου ήταν ανάγκη να βλέπω πως κοντεύω πόντο-πόντο να σε φτάσω”.
To συγκινητικό αντίο του Ινστιτούτου Τοπικής Ιστορίας για την ξαφνική απώλεια του καθηγητή Αγγλικών Γιάννη Κατσαρού.
