Της Χριστίνας Αλεξοπούλου*
Η Ελλάδα προχωρά. Το βλέπουμε γύρω μας: έργα που τρέχουν, επενδύσεις που έρχονται, μισθοί που αυξάνονται, φόροι που μειώνονται. Την ίδια ώρα, κάποιοι επιμένουν να «φωνάζουν» για να ακουστούν. Δεν έχουν κάτι να προτείνουν, αλλά έχουν μόνο κάτι να καταγγείλουν και να υποσχεθούν χωρίς αντίκρισμα. Αυτό δεν είναι αντιπολίτευση. Είναι πολιτικός «μπακαλιάρος»: με βαριά μυρωδιά, ξεπερασμένος και καθόλου φρέσκος.
Όσο η χώρα προσπαθεί, κάποιοι επιδιώκουν να την κρατήσουν κολλημένη στο χθες. Με συνθήματα, όχι με λύσεις. Με εύκολες υποσχέσεις που δεν αντέχουν σε μια απλή ερώτηση: Ποιος θα τις πληρώσει; Γιατί όλοι ξέρουμε την απάντηση: κανείς. Δεν πρόκειται να τις εφαρμόσουν, δεν τις πιστεύουν ούτε οι ίδιοι, δεν τους πιστεύει όμως ούτε η κοινωνία, η οποία τους καταδικάζει συνεχώς, τόσο εκλογικά όσο και δημοσκοπικά.
Απέναντι σε αυτή τη δημαγωγία, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει επιλέξει τον δύσκολο αλλά απαραίτητο δρόμο: τη δουλειά. Από το 2019 και μετά, η μεσαία τάξη, που για χρόνια σήκωνε όλο το βάρος, ανασαίνει. Ο ΕΝΦΙΑ μειώθηκε, όπως και οι εισφορές, ενώ η φορολογία γίνεται πιο δίκαιη. Η ανεργία υποχώρησε κάτω από το 10%, με πάνω από 500.000 νέες θέσεις εργασίας και ο κατώτατος μισθός συνεχώς αυξάνεται. Ταυτόχρονα, η οικονομία αντέχει και προχωρά με ρυθμούς καλύτερους από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Στην Αχαΐα, το παράδειγμα είναι χειροπιαστό. Ο δρόμος Πατρών-Πύργου, που για χρόνια έμενε στα χαρτιά, δόθηκε στην κυκλοφορία. Με ασφάλεια, με συνέπεια, με προοπτική. Δεν είναι «έργο βιτρίνας», αλλά ένας δρόμος που σώζει ζωές, δημιουργεί θέσεις εργασίας κι ενισχύει την οικονομία και τις μεταφορές –μα πάνω από όλα που αποδεικνύει ότι υπάρχει βούληση και σταθερός σχεδιασμός.
Στην Παιδεία, οι αριθμοί μιλούν: δεκάδες χιλιάδες διορισμοί, νέα προγράμματα σπουδών, σύγχρονα εργαλεία εκπαίδευσης. Στις επενδύσεις, η εικόνα είναι ξεκάθαρη: πολυεθνικές όπως η Microsoft, η Pfizer, η Amazon επενδύουν στη χώρα μας γιατί εμπιστεύονται τη σταθερότητα. Τη θεσμική συνέχεια. Το σοβαρό κράτος.
Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, άλλωστε, αποτελεί πάντα έναν σημαντικό θεσμικό σταθμό, ιδιαίτερα σε περιόδους που η κοινωνία συνεχίζει να ζητά σταθερότητα, στήριξη και προοπτική. Με τη μεσαία τάξη να παραμένει στο επίκεντρο των πολιτικών μας επιλογών, έχει αξία να αναδειχθούν προτάσεις που ενισχύουν το διαθέσιμο εισόδημα, ανακουφίζουν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και διαμορφώνουν καλύτερους όρους στην καθημερινότητα. Πρωτοβουλίες που αποδεικνύουν ότι η οικονομική πρόοδος δεν μένει στους δείκτες, αλλά μεταφράζεται σε απτά οφέλη για τους πολίτες.
Ωστόσο, η αντιπολίτευση αναζητά πάτημα στις εντυπώσεις. Άλλα λέει τη μία εβδομάδα, άλλα την επόμενη. Μιλά για «λύσεις», χωρίς να εξηγεί πώς. Υπόσχεται χρήματα που δεν υπάρχουν. Επενδύει στην αγανάκτηση, γιατί δεν έχει τίποτα να πει για την επόμενη μέρα. Αντί να συμμετέχει στον διάλογο για την πρόοδο της χώρας, θέλει απλώς να «πέσει η κυβέρνηση». Αυτό είναι το πολιτικό της σχέδιο. Τίποτα άλλο.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη τοξικότητα, άλλη καταγγελία, άλλον λαϊκισμό. Χρειάζεται συνέχεια, σοβαρότητα, δουλειά. Δεν λέμε ότι όλα λύθηκαν. Λέμε όμως την αλήθεια. Και κυρίως, δεν σταματάμε να εργαζόμαστε και να υλοποιούμε με ρεαλισμό.
Όσο λοιπόν κάποιοι επιμένουν να σερβίρουν τον ίδιο παλιό, βαρύ «μπακαλιάρο», εμείς θα συνεχίζουμε με σχέδιο και ευθύνη. Για μια Ελλάδα που δεν επιστρέφει στο χθες. Που δεν παγιδεύεται στη μιζέρια. Που δεν «τρώει πια το παραμύθι».
Η χώρα προχωρά και θα την πάμε ακόμα πιο μπροστά.
*τ. Υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών, Βουλευτής Ν.Δ Αχαΐας
