Απάντηση στον τουρκικό αναθεωρητισμό δίνει το υπουργείο Εξωτερικών, δημοσιεύοντας 16 χάρτες που απεικονίζουν «με παραστατικό και αδιάψευστο τρόπο» τις τουρκικές παράνομες, μονομερείς ενέργειες και αιτιάσεις.
Οι χάρτες ξεκινούν από το status quo που είχε κατοχυρωθεί με τις Συνθήκες της Λωζάννης (1923) και των Παρισίων (1947).
Στη συνέχεια προβάλλονται οι τουρκικές αξιώσεις, όπως αυτές ξεκίνησαν με τις παράνομες αδειοδοτήσεις της κρατικής τουρκικής εταιρίας πετρελαίου (ΤΡΑΟ) για εξερεύνηση κοιτασμάτων πετρελαίου σε περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας στο Βόρειο Αιγαίο το 1973, συμπεριλαμβάνουν την προσπάθεια υφαρπαγής από την Ελλάδα της ευθύνης για έρευνα και διάσωση στο μισό Αιγαίο τη δεκαετία του ‘80, τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» τη δεκαετία του ‘90, την κλιμάκωση με νέες άδειες στην Ανατολική Μεσόγειο, την αποδοχή ως επισήμου δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας», το «τουρκο-λιβυκό μνημόνιο» και φθάνουν μέχρι την τουρκική θεωρία περί του καθεστώτος αποστρατικοποίησης των νησιών του Αιγαίου.Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΥΠΕΞ, οι χάρτες αυτοί εκθέτουν για ακόμη μια φορά την Τουρκία στα μάτια της διεθνούς κοινότητας, τεκμηριώνουν την έκταση του τουρκικού αναθεωρητισμού με σκοπό την ανατροπή του status quo, παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, απειλώντας την ειρήνη, την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή μας.
Τι δείχνουν οι χάρτες που αποδομούν την τουρκική προκλητικότηταΣύμφωνα με το ρεπορτάζ της «Κ», οι χάρτες με τις τουρκικές αξιώσεις συνοδεύονται και από εμπιστευτική επιστολή του γενικού γραμματέα του υπουργείου Εξωτερικών, Θεμιστοκλή Δεμίρη, ο οποίος περιγράφει το χρονικό των αναθεωρητικών διεκδικήσεων της Άγκυρας.
Ο κ. Δεμίρης ζητεί από τους Ελληνες διπλωμάτες να εστιάσουν στο γεγονός ότι οι χάρτες (που εκπονήθηκαν από τη διεύθυνση Α4 Τουρκίας του υπουργείου Εξωτερικών και την Υδρογραφική Υπηρεσία του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού) συνιστούν από μόνοι τους ξεκάθαρο επιχείρημα για την τουρκική επιθετικότητα έναντι οποιουδήποτε αντικειμενικού παρατηρητή.
Ο πρώτος χάρτης απεικονίζει την κατάσταση το 1923, όταν με βάση τη Συνθήκη της Λωζάννης παραιτήθηκε από την κυριαρχία όλων των νησιών που βρίσκονται πέραν των τριών μιλίων από τις μικρασιατικές ακτές με εξαίρεση την Ιμβρο, την Τένεδο και τις Λαγούσες Νήσους.
Ο δεύτερος χάρτης απεικονίζει την κατάσταση το 1972, όταν η Τουρκία πέρα από τα 6 ναυτικά μίλια στο Αιγαίο και τα 12 ναυτικά μίλια σε Μεσόγειο και Εύξεινο Πόντο δεν διεκδικούσε τίποτα.
Ο τρίτος και ο τέταρτος χάρτης περιλαμβάνουν τις αδειοδοτήσεις από την Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων (ΤΡΑΟ) σε Βόρειο Αιγαίο το 1973 και μεταξύ Ρόδου και Καστελλορίζου το 1974.
Ο πέμπτος χάρτης απεικονίζει τη μονομερή διεκδίκηση του χώρου ευθύνης έρευνας και διάσωσης (SAR) μέχρι τον 25ο μεσημβρινό, δηλαδή διχοτομώντας νοητά το Αιγαίο.
Ο έκτος χάρτης προβάλλει την επίσημη υιοθέτηση εκ μέρους του τουρκικού κράτους της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών».
Ο έβδομος χάρτης Δεμίρη περιλαμβάνει τη δημοσίευση των αδειών της TPAO για τα νότια Καστελλορίζου και Ρόδου και ο όγδοος απεικονίζει τη «Γαλάζια Πατρίδα».
Ο ένατος περιλαμβάνει την έκταση της υφαλοκρηπίδας που διεκδικεί η Τουρκία στα ανατολικά του 28ου μεσημβρινού (από το μέσον της Ρόδου και ανατολικά) και το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Ο δέκατος αφορά στα διεκδικούμενα εξωτερικά όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο και ο 11ος τις άδειες που έχουν εκδοθεί από την ΤΡΑΟ στην περιοχή του τουρκολιβυκού μνημονίου, ενώ ο 12ος απεικονίζει την επέκταση της περιοχής SAR, ώστε αυτή να ταυτίζεται με τα όρια της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Ο 13ος χάρτης απεικονίζει τον καινοφανή τρόπο με τον οποίο η Τουρκία χαράσσει τη μέση γραμμή σημείων βάσης έναντι της Λιβύης αγνοώντας την ενδιάμεση ύπαρξη της… Κρήτης.
Ο 14ος χάρτης απεικονίζει την περυσινή θεωρία της αποστρατιωτικοποίησης και οι δύο τελευταίοι αποτυπώνουν το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων, αλλά και την απεικόνιση του 1972 με το 2022.
