“Πάνε πολλά χρόνια, μαζευτήκαμε μπόλικοι νοματαίοι να τον ακούσουμε στο σύντομο πέρασμά του από τον τόπο μας. Ήταν αυτονόητη υποχρέωσή μου να πάρω και τον Νίκο, μαθητή της Α’ γυμνασίου τότε (φωτό).
Είχαμε μπροστά μας τον μεγαλύτερο Έλληνα όρθιο, δε θυμάμαι δυο-τρεις ώρες, να μιλάει να διηγείται, να διδάσκει όπως ακριβώς τον είχα φανταστεί: αγέρωχο, ασυμβίβαστο, αυστηρό, ακέραιο.
Λίγοι στίχοι του Εντμόν Ροστάν για αποχαιρετισμό τώρα που πήρε το δρόμο για το μεγάλο φευγιό:
“Απόψε το Θεό εγώ σαν ανταμώσω
το ουράνιο κατώφλι του μπορώ να το σαρώσω
μ’ αυτά που δε μου πήρατε κι αλέκιαστα
κρατάω
άσπιλα και ατσάκιστα και με αυτά πετάω…”
Ο συντοπίτης μας Τάκης Καμπέρος, μας θύμισε το πέρασμα του αείμνηστου Μ. Γλέζουν από την περιοχή μας τον Δεκέμβριο του 11. Η ομιλία του τότε, στο ΕΠΑΛ της Κάτω Αχαΐας είχε συγκινήσει πολλούς.
