Από τον Αθανάσιο Τούμπουλη λάβαμε την παρακάτω επιστολή:
“Ονομάζομαι Αθανάσιος Τούμπουλης.
Ζω με την αδερφή μου, τη Νικολίτσα, μεταξύ Αθήνας και Κάτω Αχαΐας. Εκεί είναι η ζωή μας. Κι εκεί, σχεδόν κάθε μέρα, δίνουμε έναν αγώνα που δεν φαίνεται.
Είμαι ο άνθρωπος που τη φροντίζει. Η Νικολίτσα έχει 97% αναπηρία και βαριά νοητική στέρηση. Η καθημερινότητά μας δεν είναι απλή.
Η θέση στάθμευσης ΑμεΑ που χρειαζόμαστε σχεδόν πάντα είναι κατειλημμένη. Σπάνια βρίσκεται ελεύθερη. Δεν την καταλαμβάνουν αυτοί που τη χρειάζονται, αλλά άνθρωποι που παρκάρουν χωρίς σκέψη. Η πόλη δεν είναι φιλική. Ούτε για τη Νικολίτσα, ούτε για κανέναν που απλώς απαιτεί σεβασμό.
Η ζωή με τη Νικολίτσα (και με κάθε άνθρωπο που ζει όπως εκείνη — ή δίπλα της) δεν σχεδιάζεται. Δεν διαχειρίζεται. Όταν θέλει να κατέβει, κατεβαίνει. Δεν περιμένει, δεν συνεργάζεται. Κι όταν δεν γίνεται αυτό που θέλει, φωνάζει. Όχι με λόγια – δεν έχει λόγια. Βγάζει κραυγές, γεμάτες ένταση. Φωνές που κουβαλούν την ταραχή της.
Δεν είναι πάντα ασφαλές. Ούτε για εκείνη. Ούτε για όσους είναι γύρω. Το αυτοκίνητο μπορεί να σταματήσει απότομα. Η πόρτα να ανοίξει απότομα. Η Νικολίτσα να τιναχτεί, να φωνάξει, να ταραχτεί. Και κανείς να μη μπορεί να την συγκρατήσει. Αυτή είναι η στιγμή που ένας χώρος στάθμευσης δεν είναι απλώς πρακτικός. Είναι ανάγκη.
Όταν δεν υπάρχει θέση, κατεβαίνω με την αδερφή μου στη μέση του δρόμου. Δεν πρέπει να απολογούμαι γι’ αυτό. Κάποιος αγνόησε το δικαίωμά μας. Εκεί, με τα φλας αναμμένα, κοιτάζω παντού. Να μην γλιστρήσει. Να μην τρομάξει. Να μην την προσβάλλουν.
Άλλες φορές ζητώ βοήθεια από περαστικούς. Μπλοκάρω στιγμιαία την κυκλοφορία. Προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Δεν το επιλέγω — δεν έχω άλλη λύση.
Δεν μιλάει. Δεν επικοινωνεί με λέξεις. Δεν μπορεί να συνεννοηθεί. Κι αυτό κάνει ακόμα πιο δύσκολο να διαχειριστείς τον χρόνο, τον δρόμο και τον κίνδυνο.
Έχω μιλήσει στις αρμόδιες αρχές. Δεν περιμένω θαύματα. Ξέρω πως υπάρχουν αυτιά που ακούνε. Όμως όταν δεν αλλάζει τίποτα, η σιωπή βαραίνει.
Ίσως φταίει η νοοτροπία. Ίσως οι προτεραιότητες. Ίσως όλα μαζί. Όσο η αναπηρία μένει αόρατη, τόσο η αδιαφορία γίνεται κανονικότητα.
Η επαρχία αλλάζει αργά. Και εμείς ζούμε με τον ίδιο κόμπο στον λαιμό. Με τις ίδιες σιωπές.
Στην Κάτω Αχαΐα — και σε πολλά άλλα σημεία του Δήμου — σχεδόν πουθενά δεν υπάρχουν θέσεις ΑμεΑ. Άντε να βρεθούν σε δύο–τρία σημεία. Κι εκεί, είναι συνήθως ξεθωριασμένες, κατειλημμένες ή απρόσιτες.
Πολλά σούπερ μάρκετ, δημόσιες υπηρεσίες, και σχεδόν όλοι οι χώροι που απευθύνονται στο κοινό, δεν διαθέτουν καθόλου τέτοιες υποδομές.
Όπου υπάρχει κάτι, τις περισσότερες φορές λειτουργεί σαν εμπόδιο και όχι σαν διευκόλυνση.
Ο νόμος υπάρχει. Οι προβλέψεις υπάρχουν. Αλλά δεν εφαρμόζονται. Κι έτσι, αυτός που έχει την ανάγκη, μένει απ’ έξω. Δεν φταίει η έλλειψη πλαισίου. Φταίει η απουσία εφαρμογής.
Δεν λείπουν μόνο οι θέσεις. Λείπει ο σεβασμός. Λείπει η πρόβλεψη που φτάνει ως την πράξη. Και όσο η πράξη δεν έρχεται, τόσο η καθημερινότητα για κάποιους παραμένει αβίωτη.
Δεν το γράφω αυτό για να ξεχωρίσω. Δεν το λέω για να γίνω η φωνή κανενός. Δεν προσπαθώ να εκπροσωπήσω τίποτα. Προσπαθώ να ζήσω – μαζί της.
Σε μια καθημερινότητα που, τις περισσότερες μέρες, επιλέγω να την περνάω σιωπηλά. Μα η σιωπή, όταν κρατάει καιρό, κάποτε σπάει. Κι όταν σπάει, δεν ζητά σημαία. Ζητά μόνο χώρο. Έναν κανονικό χώρο, εκεί που κάποιος σαν τη Νικολίτσα θα έπρεπε να τον έχει.
Ως πρώην αστυνομικός, ξέρω τι σημαίνει «κανόνας». Ξέρω τι σημαίνει να τον εφαρμόζεις — ή να τον αγνοείς. Ξέρω τι σημαίνει να προσπερνάς ένα πρόβλημα με το βλέμμα χαμηλωμένο.
Ως επαγγελματίας ηθοποιός, έχω σταθεί σε σκηνές που μιλούν για ανθρώπινη αντοχή και αξιοπρέπεια. Εδώ, όμως, δεν είναι ρόλος. Είναι πραγματική ζωή. Και η αξιοπρέπεια δεν φωνάζει. Περιμένει να της ανοίξεις λίγο χώρο.
Η αξιοπρέπεια μετριέται σε εκατοστά ρείθρου. Σε μία θέση που ποτέ δεν είναι άδεια.
Η ζωή είναι απρόβλεπτη. Μια στιγμή είσαι περαστικός. Την άλλη, χρειάζεσαι μια ράμπα, μια θέση, ένα βλέμμα κατανόησης. Τότε καταλαβαίνεις τι σημαίνει να ζεις μέσα από τα μάτια του άλλου.
Γράφω αυτά γιατί δεν έχω άλλη άμυνα. Κάθε φορά που βρίσκομαι μπροστά σε μια κατειλημμένη θέση ΑμεΑ, δεν ξέρω πώς να εξηγήσω στην αδερφή μου πως η ζωή μας δεν χωρά στη σκέψη κάποιων ανθρώπων.
Δεν είμαι μπροστάρης. Δεν θέλω να σηκώσω σημαία. Δεν ψάχνω ρόλο. Ψάχνω καθημερινότητα. Ψάχνω αυτό που δικαιούται κάθε απλός πολίτης.
Αν αυτό το κείμενο φτάσει σε κάποιον που μπορεί να αλλάξει κάτι — από το να αφήσει μια θέση ελεύθερη μέχρι να βελτιώσει υποδομές — τότε θα έχει εκπληρώσει τον σκοπό του.
Μερικές φορές, μια μικρή πράξη κατανόησης αρκεί για να αλλάξει ολόκληρη μια διαδρομή. Αρκεί να υπάρχει κάποιος που θα κάνει λίγο πίσω — για να μπορέσει ένας άλλος να περάσει”.
