Σε μια τέτοια καταστροφή, όταν κάποιοι θρηνούν για τους δικούς τους ανθρώπους που χάθηκαν, εσύ βιώνεις τη δική σου καταστροφή βουβός, λέγοντας πως όλα με τον καιρό ίσως να ξαναγίνουν όπως τα είχες μέχρι τη στιγμή που χάθηκαν, με κόπο και προσπάθεια… ίσως να ξαναγίνουν.
Και ενώ είσαι 2 μέρες άυπνος, λασπωμένος μέχρι το κεφάλι χωρίς νερό χωρίς ρεύμα και αναρωτιέσαι πως μπορείς και τα καταφέρνεις σε τέτοια δυσκολία…. σκάς ένα μεγάλο χαμόγελο σε μια φωτογραφία με ανθρώπους που δεν γνώριζες, που δεν είναι φίλοι σου, αλλά που ήρθαν εθελοντικά με ανιδιοτέλεια να σου δώσουν ένα χέρι, μια βοήθεια και να γίνουν ένα με εσένα και τη δυσκολία σου, χωρίς να έχουν την υποχρέωση να είναι εκεί, αλλά να δίνουν το παρών στην απελπισία σου και με τον τρόπο τους να σου λένε πως δεν είσαι μόνος.
Σε όλους σας στην Επίλεκτη Ομάδα Ειδικών Αποστολών Δήμου Αιγάλεω ένα τεράστιο ευχαριστώ από την οικογένειά μου κι εμένα. Να είστε πάντα καλά και ήταν τιμή μου που σας γνώρισα.
Υ.Γ
Όταν με το καλό ξεπεράσουμε αυτή την καταστροφή, η πρόταση μου θα παραμείνει ανοιχτή και το μπάρμπεκιου επίσης.
Γράφει ο Σπύρος Ράπτης, ένα από τα θύματα της καταστροφής στην Εύβοια, για την Επίλεκτη Ομάδα Ειδικών Αποστολών του δήμου Αιγάλεω που έσπευσαν να βοηθήσουν. Συγχαρητήρια αξίζουν σε όλα τα μέλη και εμείς φυσικά, υψώνουμε λίγο περισσότερο… ανάστημα για τον “δικό” μας Αχαγιώτη εθελοντή διασώστη, μέλος της ομάδας, Κώστα Τσάκωνα, ο οποίος όπως έκανε και στο Μάτι, διέθεσε τον εαυτό του, για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του, πλημμυροπαθείς της Εύβοιας.
