«Εγώ κι ο Φρόιντ» είναι η πρόσφατη σκηνοθετική του δουλειά που παρουσιάζεται αυτή την εποχή στο Επίκεντρο+. «Εγώ κι ο Τζίμης» είναι η δική μου -ζόρικη- δουλειά να συμπτύξω τον Τζίμη Πολίτη σε 700 λέξεις. Πολυτάλαντος, χιουμορίστας, περήφανος πατέρας δυο γιων, έχει μονάχα ένα απωθημένο: Δεν ασχολήθηκε πιο ενεργά με τη μουσική, κι ας είχε ξεκινήσει κάποτε μαθήματα ντραμς. Τον φαντάζεστε και ντραμίστα; Συναντιόμαστε στην Quinta, μέσα στον προαύλιο χώρο του θεάτρου -πού αλλού;
Η παράσταση «Εγώ και ο Φρόιντ» διανύει ήδη την τρίτη εβδομάδα της, έχοντας αγκαλιαστεί θερμά από το πατρινό κοινό, και ο Τζίμης Πολίτης δεν κρύβει τη χαρά και την περηφάνια του ως «πρωτάρης» στη σκηνοθεσία επαγγελματιών ηθοποιών: «Ηταν ευχάριστη έκπληξη για μένα όταν μου πρότειναν δύο επαγγελματίες ηθοποιοί, η Ζαχαρή Αχιλλεοπούλου και ο Πάνος Τρουμπουνέλης, να σκηνοθετήσω το έργο που είχαν επιλέξει. Πρώτη φορά σκηνοθετώ επαγγελματίες ηθοποιούς, και ως τέτοιο θεωρώ και τον Γιώργο τον Λογαρά, αφού κουβαλά μια εμπειρία 20 ετών στο σανίδι. Εχοντας δει, λοιπόν, την περυσινή παράσταση (σ.σ. Εlizadeath) μου εξήγησαν ότι το ζητούμενό τους ήταν μια ανάλογη σκηνοθετική ματιά, με εξωστρέφεια και χιούμορ. Οταν, λοιπόν, πήρα το αρχικό κείμενο του Μίρο Γκαβράν, δεν έμεινα ικανοποιημένος. Το συζήτησα με τα παιδιά και αρχίσαμε τη… μετάλλαξή του μέχρι να το φέρουμε στα μέτρα μας, οπότε και το ανεβάσαμε».
Για να καταφέρει, όμως, να κάνει αυτή την πρώτη του επαγγελματική δουλειά, που χαρακτηρίζει ως «υπέροχη εμπειρία», ο δρόμος ήταν μακρύς. Πρωτοανέβηκε στο σανίδι το 1999 και, μετά από ένα διετές διάλειμμα για επαγγελματικούς λόγους, επανήλθε το 2002 με δυναμικό, πλέον, «παρών». Συμμετείχε σε μία ή δύο παραγωγές τον χρόνο με θεατρικές ομάδες για να καταλήξει τα τελευταία χρόνια «στη φωλιά του» όπως λέει για το Επίκεντρο+: «Το έχω αγαπήσει, έχω καταθέσει πολλές ώρες δουλειάς ως υπάλληλος και προβών ως ηθοποιός και αργότερα ως σκηνοθέτης. Το να είσαι όλη μέρα σ’ ένα θέατρο είναι σχολείο και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, γιατί όλο αυτό με βοήθησε να φτάσω εδώ που έχω φτάσει σήμερα». Στα «τυχερά» του, βεβαίως, συμπεριλαμβάνει τις δύο δασκάλες του -τη Βικτωρία Αγγελοπούλου και τη Χρυσούλα Παπαδοπούλου. Η πρώτη, εξάλλου, σκηνοθέτησε το πρώτο του θεατρικό έργο -γιατί ναι, ο Τζίμης Πολίτης έχει και συγγραφικό ταλέντο.
«Το ”Ευχαριστώ κυρία”, με θέμα τη λαθρομετανάστευση, που ανεβάσαμε πρόπερσι με μεγάλη επιτυχία, είχε βραβευτεί ως πρωτόλειο κείμενο στον Διαγωνισμό Μώμος ο Πατρεύς, ενώ στο Φεστιβάλ Ζωγράφου τιμήθηκε με έπαινο ως πρωτόλειο θεατρικό έργο».
Με πατέρα τον αειμνηστο δημοσιογράφο-συγγραφέα Νίκο Πολίτη, είναι το μικρόβιο κληρονομικό άραγε; «Θυμάμαι, στην Α’ Λυκείου, με είχε επαινέσει μια καθηγήτριά μου για μια έκθεση που είχα γράψει για τον κουρέα μου. Οταν, λοιπόν, τη διάβασα περιχαρής στους δικούς μου, γύρισε η μητέρα μου και είπε στον πατέρα μου: ”Βρε Νίκο, δεν τον παίρνεις μαζί σου να τον κάνεις δημοσιογράφο;” Κι αυτός της απάντησε κάθετα: ”Ασε μας που θα ξενυχτάει το παιδί, να μην κάνει ποτέ του οικογένεια”. Αυτά εν έτει 1975, τότε που οι δημοσιογράφοι επέστρεφαν σπίτια τους στη 1 τη νύχτα. Πού να φανταζόταν ο πατέρας μου την εξέλιξη της τεχνολογίας…».
Από τον πατέρα του, όμως, πήρε κι άλλη κληρονομιά. Το χιούμορ. «Ο πατέρας μου ήταν καταδικασμένος να έχει χιούμορ. Γεννήθηκε στη Λευκάδα, μεγάλωσε στην Κέρκυρα, παντρεύτηκε Κεφαλονίτισσα και στη Ζάκυνθο έκανε το πρώτο του ρεπορτάζ, τότε με τους σεισμούς. Ολη αυτή την επτανησιακή μούρλια την έβγαλε στο βιβλίο «Αντζουλος και Μαριεντίνα» το οποίο διασκευάσαμε και ανεβάσαμε στο θέατρο».
Αν σ’ αυτά προστεθούν οι εμφανίσεις του σε ραδιοφωνικά/τηλεοπτικά σποτ, η παρουσίαση του Καρναβαλιού, αρχικά στον Δήμο Πατρέων και τώρα στο ΙΟΝΙΑΝ ΤV -το οποίο Καρναβάλι, παρεμπιπτόντως, θεωρεί ότι χρήζει ίασης, αλλιώς θα περάσει στα χέρια των μπουλουκιών με τα καπνογόνα- είναι σαφές ότι ο Τζίμης Πολίτης είναι φουλ τάιμ καλλιτέχνης. Τα νεότερα δε είναι ότι κρατά ένα βοηθητικό ρόλο στη βωβή ταινία του Θανάση Τσαλταμπάση, «Τσάρλι», που θα προβληθεί τον Φεβρουάριο.
Κι εδώ, στον καλλιτεχνικό χώρο, νιώθει επιτέλους ελεύθερος. «Μετά από 20 χρόνια ενασχόλησης με το αντικείμενο το σπουδών μου, τα οικονομικά, είπα τέρμα. Αποφάσισα ότι από δω και πέρα θα ζω με λιγότερα χρήματα, μην έχοντας πια υποχρεώσεις απέναντι στα παιδιά μου, αφού πλέον εργάζονται και οι δύο στο εξωτερικό, ο μεγάλος στην Αγγλία και ο μικρός στη Μύκονο -κι αυτή εξωτερικό τη θεωρώ- και θα κάνω αυτό που με ευχαριστεί και με παθιάζει».
Κι έτσι, έχει περισσότερο χρόνο να χαρεί και τη Λευκάδα του. Εκεί, όπου έφτιαξε με τον αδελφό του Βαγγέλη Πολίτη, δύο σπίτια στην έκταση που τους άφησε ο πατέρας τους και απολαμβάνουν τις διακοπές τους.
«Εκεί γεμίζω τις μπαταρίες μου, καθαρίζει το μυαλό μου, γράφω -έχω ξεκινήσει και κάτι χρονογραφήματα-, εκεί ξανανιώθω παιδί».
Υπήρξε στιγμή που έπαψες να νιώθεις παιδί, αλήθεια; «Μόνο για ενάμιση χρόνο από τα δύο της θητείας μου στο στρατό. Τότε ένιωθα ότι ήμουν φυλακισμένο παιδί. Μετά το ξεπέρασα (γέλια). Δεν ξέρω πού οφείλεται η αλεγρία μου. Είμαι ο τύπος που γελάει στις κηδείες και κλαίει στους γάμους. Στα δύσκολα βρίσκω κάτι αστείο. Είναι η άμυνά μου. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να παίξω σοβαρό ρόλο. Είμαι καλά γιατρέ μου;» (γέλια)
πηγή: Πελοπόννησος
