Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και η διαχείρισή του φαίνεται πως συνεχίζει να ανάβει φωτιές στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, καθώς πολλοί ήταν οι γαλάζιοι βουλευτές που εξέφραζαν την αντίθεσή τους για όσα ακολούθησαν αλλά και για την πρόταση που διατύπωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για το ασυμβίβαστο βουλευτών και υπουργών.
Πλέον οι αντιδράσεις των γαλάζιων βουλευτών φαίνεται να μην μένουν στο παρασκήνιο της Πειραιώς, με πέντε βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας να υπογράφουν ανοιχτή επιστολή με αποδέκτη το Μέγαρο Μαξίμου, μεταξύ των οποίων και ο αχαιός πρώην υφυπουργός Ανδρέας Κατσανιώτης.
Οι ίδιοι, στην επιστολή που δημοσιεύεται στα Νέα, βάζουν στο επίκεντρο το «επιτελικό κράτος», το οποίο, όπως επισημαίνεται, «λειτούργησε και συνεχίζει να λειτουργεί», ωστόσο εγείρονται ερωτήματα για την αποτελεσματικότητά του στη σημερινή συγκυρία. Στην επιστολή αναφέρεται πως ενώ το επιτελικό κράτος αποδίδει σε συνθήκες κρίσεων, «δεν αποδεικνύεται το ίδιο αποτελεσματικό σε περιόδους ομαλότητας».
Παράλληλα, καταγράφουν ανησυχίες για τη συγκέντρωση εξουσιών στο κέντρο της διακυβέρνησης. Όπως αναφέρεται, το μοντέλο αυτό «μετέφερε όλο και περισσότερη βαρύτητα στο κέντρο», περιορίζοντας την αυτοτέλεια των υπουργείων και της κοινοβουλευτικής λειτουργίας. Όπως αναφέρουν, τίθεται ζήτημα λογοδοσίας, καθώς «διεκδικεί τον απόλυτο έλεγχο, πιστώνεται τις επιτυχίες, αλλά όταν εμφανίζονται σοβαρές παθογένειες, η ευθύνη διαχέεται προς τα κάτω».
Την επιστολή υπογράφουν οι Αθανάσιος Ζεμπίλης, Ανδρέας Κατσανιώτης (φωτο κάτω), Ξενοφών Μπαραλιάκος, Γιάννης Οικονόμου και Ιωάννης Παππάς.
Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή των 5 βουλευτών
«Για ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, που θα φέρει τα κέντρα λήψης αποφάσεων πιο κοντά στην κοινωνία των πολιτών
Υπενθύμιση αναδρομής στο πρώτο νομοθέτημα της αυτοδύναμης κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, που καθιέρωσε ένα συγκεκριμένο μοντέλο διακυβέρνησης. Το επιτελικό κράτος, το οποίο λοιδορήθηκε, αποτέλεσε πολιτικό επιχείρημα άσκησης κριτικής, αλλά λειτούργησε και συνεχίζει να λειτουργεί. Εκείνο που καλούμαστε να αναλογιστούμε είναι αν μπορούμε να βελτιώσουμε το επιτελικό κράτος και να ενισχύσουμε την αρχιτεκτονική ενός μοντέρνου και λειτουργικού κράτους, που να ανταποκρίνεται αποτελεσματικά στις ανάγκες του σήμερα. Να αναστοχαστούμε το επιτελικό κράτος και τον τρόπο λειτουργίας του, ιδίως με την πάροδο των περίπου επτά ετών, ως προτύπου διαχείρισης της εξουσίας στη χώρα.
Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι ενώ το επιτελικό κράτος είναι αποτελεσματικό σε συνθήκες μεγάλων κρίσεων, δεν αποδεικνύεται το ίδιο αποτελεσματικό σε περιόδους ομαλότητας. Επίσης, γεννά ενίοτε ζητήματα θεσμικής ανισορροπίας, που δεν συνάδουν με μια ώριμη κοινοβουλευτική δημοκρατία, όπως διαμορφώθηκε μεταπολιτευτικά, με βάση κυρίως τις αρχές και τις αξίες της παράταξής μας.
Ο Νόμος 4622/2019 για το «Επιτελικό Κράτος» αποτέλεσε μια μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση συντονισμού, ταχύτητας και λογοδοσίας. Είναι όμως αδιαμφισβήτητο ότι στην πορεία προκάλεσε υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε μικρούς πυρήνες. Μετέφερε όλο και περισσότερη βαρύτητα στο κέντρο, ενίσχυσε τον στενό πυρήνα γύρω από την κορυφή της Κυβέρνησης και περιόρισε την αυτοτέλεια των υπουργείων και ιδιαίτερα της κοινοβουλευτικής ομάδας, σε σύγκριση με το μέτρο των θεσμικών τους καθηκόντων. Η συγκέντρωση της εξουσίας έγινε στο όνομα της αποτελεσματικότητας. Αλλά σήμερα μπορούμε να πούμε ότι δεν έχει σημασία μόνο το τι κάνεις, αλλά και ο τρόπος που το κάνεις. Και στη δημοκρατία το δεύτερο είναι ίσως σημαντικότερο από το πρώτο. Οι θεσμοί πρέπει να είναι αποτελεσματικοί, αλλά με τρόπο που δεν αφήνουν χώρο για δυσλειτουργίες και παραφωνίες. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι, στη μεγάλη εικόνα, το επιτελικό κράτος δεν κατάφερε να ελέγξει πλήρως τα φαινόμενα διαφθοράς εντός του κράτους και της κοινωνίας.
Στο σημείο αυτό υπάρχει μια αντίφαση. Το επιτελικό κράτος διεκδικεί τον απόλυτο έλεγχο, πιστώνεται τις επιτυχίες, αλλά όταν εμφανίζονται σοβαρές παθογένειες, η ευθύνη διαχέεται προς τα κάτω και ιδιαίτερα προς τους βουλευτές. Αυτή η πρακτική δεν υπάρχει σε εγχειρίδια ηγεσίας. Σήμερα, σε μια περίοδο όπου η ίδια η Κυβέρνηση προχωρά σε διορθωτικές κινήσεις, υπό την πίεση δικαστικών εξελίξεων, χρειάζεται να συζητήσουμε για το επιτελικό κράτος. Μια συζήτηση που προέκυψε του διαλόγου για τη συνταγματική αναθεώρηση. Σκοπός είναι να αποκτήσουμε μια νέα δυναμική, να πάμε ακόμα πιο μπροστά, καθώς η κοινωνία παραμένει πεπεισμένη ότι μόνο η ΝΔ και ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μπορούν να εξασφαλίσουν σταθερότητα και ευημερία.
Δεν πρέπει να αφήσουμε τις αρρυθμίες στο πρότυπο διοίκησης να επηρεάσουν την κοινοβουλευτική λειτουργία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας. Στη φιλελεύθερη κοινοβουλευτική δημοκρατία, μια κυβέρνηση υπάρχει όσο απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Βουλής. Τα προνόμια του Πρωθυπουργού και τα καθήκοντα των βουλευτών περιγράφονται θεσμικά και είναι σε διαλεκτική σχέση. Οι βουλευτές συγκροτούν την πλειοψηφία που δίνει δύναμη στον Πρωθυπουργό και τον κρατά ισχυρό.
Η λύση σε φαινόμενα κακοδιοίκησης και διαφθοράς δεν είναι περισσότερος συγκεντρωτισμός και υποβάθμιση των βουλευτών. Ο βουλευτής – που είναι φορέας λαϊκής εντολής, ελεγκτής της εκτελεστικής εξουσίας και αυθεντικός εκφραστής της περιφέρειας – φορτώνεται άδικα το στίγμα του φαυλοκράτη και κινδυνεύει να αποξενωθεί σε μεταφορέα ήδη ειλημμένων αποφάσεων. Να ενημερώνεται εκ των υστέρων, να πειθαρχεί εκ των προτέρων και να περιορίζεται σε μια ολοένα μικρότερη πολιτική περίμετρο. Μια τέτοια εξέλιξη θα επιτείνει τα προβλήματα και δεν θα τα επιλύσει.
Συχνά ακούγεται το ένα αντεπιχείρημα: ότι οι εξωκοινοβουλευτικοί τεχνοκράτες υπουργοί δεν βαρύνονται από τη φθορά του παραδοσιακού βουλευτικού γραφείου, δεν έχουν περάσει από τη λογική της πελατειακής πίεσης και δεν έχουν οικοδομήσει την καριέρα τους πάνω σε μικροεξυπηρετήσεις. Ωστόσο, είναι τουλάχιστον άδικο να μετακυλίεται το ανάθεμα σε εκείνους που επιλέγουν οι πολίτες να τους εκπροσωπούν με την ψήφο τους, εντός ενός συστήματος που όλοι αποδοκιμάζουν, για να ασκούν μετά υπέρμετρη εξουσία οι μη εκλεγμένοι.
Κανείς βουλευτής δεν επιθυμεί να μετατρέπεται, από εθνικός νομοθέτης και ελεγκτής, σε διαχειριστή αιτημάτων και εξυπηρετήσεων. Η λύση δεν είναι η παράκαμψη της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης από κλειστό κέντρο τεχνοκρατικής διαχείρισης, γιατί ούτε τόσο αποτελεσματική είναι σε περιόδους ομαλότητας, ούτε θεσμικά υπεύθυνη, ούτε βρίσκεται σε καθημερινή επαφή με τους πολίτες.
Αυτό που χρειάζεται είναι νέος ρόλος για τον βουλευτή. Να μην εκλαμβάνεται σαν (ρουσφετιακά) γραφείο εξυπηρέτησης και μεσάζοντας. Να είναι ο βουλευτής ο φορέας της θεσμικής πίεσης, του κοινοβουλευτικού ελέγχου, της πολιτικής συνδιαμόρφωσης και της ουσιαστικής εκπροσώπησης της κοινωνίας, ιδίως της περιφέρειας. Ένας βουλευτής που δεν θα μετρά την επιρροή του από το πόσες υποθέσεις «διευκόλυνε», αλλά από το αν μπόρεσε να αλλάξει πολιτικές, να επιβάλει λογοδοσία και να φέρει τη φωνή της πραγματικής χώρας στο κέντρο λήψης των αποφάσεων.
Γιατί η ελληνική περιφέρεια δεν αποδυναμώνεται μόνο όταν χάνει υπουργικά χαρτοφυλάκια προς όφελος του αθηνοκεντρικού κράτους. Αποδυναμώνεται, κυρίως, όταν χάνει τη θεσμική της δυνατότητα να επηρεάζει στη χάραξη πολιτικής, όταν δεν συμμετέχει ισότιμα στη διανομή του πλούτου, όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται όλο και πιο μακριά από τους ανθρώπους που γνωρίζουν το πεδίο, όταν η εμπειρία της πραγματικής παραγωγής, της τοπικής οικονομίας της περιφέρειας και της ζώσας κοινωνίας μετατρέπεται σε «δεδομένο» για επεξεργασία και όχι σε ζωντανό παράγοντα διαμόρφωσης της πολιτικής.
Η χώρα δεν χρειάζεται απλώς αλλαγές προσώπων. Ο Πρωθυπουργός μας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από το 2016 επιμένει στους θεσμούς. Σήμερα μπορούμε να επαναξιολογήσουμε από κοινού το επιτελικό κράτος, το οποίο μέχρι σήμερα αξιολογείται από τον εαυτό του, στη βάση ποσοτικών και όχι ποιοτικών δεικτών.
Χρειαζόμαστε, ως κόμμα και Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, μια πιο αποκεντρωμένη και θεσμικά ισορροπημένη αρχιτεκτονική, με αυξημένη λογοδοσία. Με ισχυρά υπουργεία, με ενισχυμένο κοινοβουλευτικό έλεγχο, με πραγματική συμμετοχή της περιφέρειας, με σαφείς αρμοδιότητες και πραγματική πολιτική ευθύνη. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από ένα κράτος όπου λίγοι αποφασίζουν για όλους, χωρίς να δίνουν άμεσα λόγο στον λαό. Έχει ανάγκη από ένα κράτος που συντονίζεται χωρίς να ασφυκτιά και κυβερνά χωρίς να αποκόπτεται από την κοινωνία των πολιτών.
Οι βουλευτές δεν υπάρχουν για να υπηρετούν το όποιο επιτελείο. Υπάρχουν για να υπερασπίζονται το εθνικό και λαϊκό συμφέρον, νομοθετώντας και ελέγχοντας την εκτελεστική εξουσία».
*Η επιστολή δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Τα Νέα».
Η ολοένα και πιο κοντινή στιγμή της ανακοίνωσης του νέου πολιτικού φορέα του Αλέξη Τσίπρα δημιουργεί αυτονόητη δημοσκοπική, αλλά και πολιτική πίεση στον ΣΥΡΙΖΑ καθώς αποτελεί κοινή παραδοχή ότι αρκετά στελέχη έχουν στραμμένο το βλέμμα προς την Αμαλίας.
Ωστόσο, οι σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών φαίνεται πως είναι αρκετά περίπλοκες και περνούν περίοδο ψύχρανσης, κάτι που αναδεικνύεται και από τις εσωτερικές συζητήσεις που εξελίσσονται στον ΣΥΡΙΖΑ.
Άλλωστε, ο πρόεδρος του κόμματος Σωκράτης Φάμελλος χρειάστηκε να πει ρητά και δημοσίως ότι δεν υπάρχει κανένα σενάριο αυτοδιάλυσης του κόμματος και διάχυσης των στελεχών στο κόμμα Τσίπρα, αλλά ότι συντεταγμένα κάνει κινήσεις και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες για τη σύγκλιση όλων των προοδευτικών δυνάμεων. Στόχος του Σωκράτη Φάμελλου ήταν να βάλει τέλος στις αναφορές περί αυτοδιάλυσης, οι οποίες έδιναν την αίσθηση ενός κόμματος σε αναμονή για το τέλος του.
Ουσιαστικά όμως, ανακύπτει το κρίσιμο ζήτημα του πώς θα επιτευχθεί αυτή η σύγκλιση με τον Αλέξη Τσίπρα. Αυτή άλλωστε ήταν και η ουσία της πρόσφατης παρέμβασης του Γραμματέα του κόμματος Στέργιου Καλπάκη, ο οποίος ζήτησε τόσο από τον Σωκράτη Φάμελλο, όσο και από τον Αλέξη Τσίπρα να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να μπουν σε διαδικασία σύγκλισης, προειδοποιώντας μάλιστα και για τον κίνδυνο τα δύο κόμματα να κατέλθουν αυτόνομα στις εκλογές, κάτι που τελικά, το μόνο που θα έκανε θα ήταν να ενισχύσει τον κατακερματισμό.
Όπως είπε χαρακτηριστικά, «οι δυνάμεις που αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα εναλλακτικής πρέπει να προχωρήσουμε με διαδικασίες και ενότητας και ανασύνθεσης. Γιατί βάζω και τη λέξη ”ενότητα” μέσα; Διότι θα είναι πολύ αρνητική εξέλιξη, και θα είναι το χειρότερο δυνατό σενάριο, να κατέβει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και το κόμμα Τσίπρα ξεχωριστά στις εκλογές. Και αυτό πρέπει να το αποτρέψουμε, θα είναι αρνητική εξέλιξη. Και έχουμε ευθύνη, έχει και ο Σωκράτης Φάμελλος ευθύνη να την αποτρέψει και ο Αλέξης Τσίπρας βεβαίως έχει ευθύνη να αποτραπεί αυτή η αρνητική εξέλιξη. Γι’ αυτό μιλάω για την ανάγκη ενότητας, να υπερβούμε τον κατακερματισμό. Γιατί σωστά λέει ο Αλέξης Τσίπρας ότι πρέπει να υπάρξει πολλαπλασιασμός, δεν αρκεί η απλή άθροιση και συγκόλληση, αλλά να μην υπάρξει και αφαίρεση ή διαίρεση, γιατί υπάρχει αυτός ο κίνδυνος στο τέλος της ημέρας».
Ήδη από το βράδυ της Πέμπτης ο κ. Τσίπρας επικοινώνησε με τον βουλευτή Αχαΐας Ανδρέα Παναγιωτόπουλο, με τον βουλευτή, αμέσως μετά, να παραχωρεί συνέντευξη στο Κόκκινο, στην οποία παίρνει πίσω τα όσα είχε πει, ότι δηλαδή είναι έτοιμος να παραιτηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ για να πάει στο κόμμα Τσίπρα, καθώς και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «ή θα πάει σε αυτοδιάλυση ή σε προσχώρηση». Πάντως στην πρόσφατη συνάντηση υποστηρικτών του πρώην πρωθυπουργού στην Πάτρα δεν εμφανίστηκε, αλλά φρόντισε να στείλει συνεργάτη του.
Αντίστοιχο τηλεφώνημα έγινε χθες και προς τον Συμεών Κεδίκογλου, που είχε προβεί σε αντίστοιχες δηλώσεις, με τον ίδιο, σύμφωνα με πληροφορίες, να παραδέχεται το λάθος του.
Δύο ομάδες υποστηρικτών στην Πάτρα
Πάντως το μέτωπο στήριξης του πρώην πρωθυπουργού στην Πάτρα, δεν φαίνεται να είναι αρραγές.
Σύμφωνα με πληροφορίες έχουν δημιουργηθεί δύο ομάδες υποστηρικτών, χωρίς να υπάρχει καμιά διάθεση συνεργασίας. Κι αυτό φάνηκε στην πρόσφατη εκδήλωση στο μέγαρο Πραπόπουλου, όπου απουσίασαν αρκετοί από όσους στηρίζουν τον Αλέξη Τσίπρα στην περιοχή. Όπως αντιστοίχως το ίδιο συνέβη και με πρόσφατη εκδήλωση στην οποία απουσίασε …επιδιεκτικά η πρώτη άλλη ομάδα!
