Του Νίκου Αν. Σύφαντου
Την ερχόμενη Τετάρτη η Πολιτική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας καλείται να εκλέξει το νέο της Γραμματέα.
Η πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι γνωστή από την Παρασκευή και ο απερχόμενος πλέον αναπληρωτής Υπουργός Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης, αναμένεται να τύχει της καθολικής αποδοχής του κορυφαίου οργάνου του κόμματος με τον νέο γραμματέα να αναλαμβάνει το “καυτό” πόστο της μαραθώνιας προεκλογικής εκστρατείας της ΝΔ.
Όμως, και αυτό είναι το πιό σημαντικό, τοποθετείται στην “ηλεκτρική καρέκλα” του γραμματέα, ένας Νεοδημοκράτης που έχει μεγάλες δυνατότητες να “μαζέψει” το κόμμα οργανωτικά, πολιτικά και παραταξιακά.
Και ας δούμε πρώτα τις διαφορές της παρούσας πολιτικής συγκυρίας, με εκείνες των προηγούμενων χρόνων στη διάρκεια των οποίων θήτευσαν άλλοι γραμματείς.
Σήμερα περισσότερο από ποτέ, αν και δεν αμφισβητείται η κυριακία Μητσοτάκη, προκύπτουν δύο μεγάλα ζητούμενα:
Δεύτερον οι φυγόκεντρες τάσεις που παρατηρούνται στο Κυβερνών κόμμα από στελέχη και μέλη του που είτε επέλεξαν την αυτοαπομόνωση, είτε απομονώθηκαν εκούσια ή ακούσια από το σημερινό λεγόμενο Κυβερνητικό “κάστρο”
Αυτές τις δύο δύσκολες εξισώσεις, καλείται να λύσει ο Κ. Κυρανάκης και πολλοί του αναγνωρίζουν οτι μπορεί να τις αναλύσει με καθαρές μαθηματικές συνεπαγωγές και να καταλήξει σε γρήγορη λύση στο αποτέλεσμα.
Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Φυσικά ουδείς από τους πολλούς που σήμερα έχουν γυρίσει την πλάτη την Κυβέρνηση έχοντας τοποθετήσει τους εαυτούς τους στην λεγόμεη “γκρίζα” δημοσκοπική ζώνη, δεν πρόκειται να καλέσουν τον κ. Κυρανάκη στο τηλέφωνο. Δυστυχώς, αν και δύσκολο, ο ίδιος ο νέος γραμματέας πρέπει να τους αναζητήσει και να τους μιλήσει. Τί προϋποθέτει αυτό; Να στελεχώσει το επιτελείο του με ανθρώπους που γνωρίζουν την ανθρωπογεωγραφία της Παράταξης ψάχνοντας διαρκώς σε όλη την Επικράτεια τί πήγε λάθος και έστειλε αλλού εκατοντάδες στελέχη που στήριξαν διαχρονικά επιλογές, πολλές φορές και με “βαριά καρδιά”
Ιδιαίτερα δε, ανθρώπους με πλούσιο κομματικό παρελθόν, που έχουν τεθεί στην απομόνωση στο πλαίσιο προσωπικών στρατηγικών που επέλεξαν άνθρωποι της εξουσίας για λόγους που, παρεμπιπτόντως, κάποια στιγμή θα πρέπει να εξηγήσουν.
Αυτοί οι άνθρωποι που η ίδια η Νέα Δημοκρατία τους απέκλεισε, ακόμη αντέχουν. Διότι, παρότι λοιδωρούνται ως νεοδημοκράτες από όποιον αντικυβερνητικό περνάει από δίπλα τους, παραμένουν σταθεροί, αλλά συνάμα και πικραμένοι.
Έχουν καθίσει σε μία άκρη και υπομένουν απέναντι στα συστήματα εξουσίας που ακόμη “ξεσαλώνουν” σε βάρος ανθρώπων με παραταξιακή και καθαρή συνείδηση, δεχόμενοι εκτός από την αλλαζονεία ακόμη και συναισθηματική πίεση από τους επωφελούμενους από τις καταστάσεις αντικυβερνητικούς γυρολόγους που αναζητούν πολιτική στέγη σε νέα πολιτικά σχήματα όπως το κυοφορούμενο του Αντώνη Σαμαρά.
Ξακαθαρίζουμε σε αυτό το σημείο δύο σημαντικά πολιτικά ζητήματα:
Άλλο η σωστή πολιτική στόχευση της Κυβέρνησης επί των παραδοτέων (το είπαμε το κάναμε όπως λέγεται) και άλλο η κομματική συστράτευση που αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για τος εκλογικό στόχο.
Το δεύτερο, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν απασχολούσε κανέναν στην Πειραιώς. Στο όνομα πολιτικών που κάποιοι αποκαλούν “υψηλές”, εξαφανίστηκαν έννοιες όπως αυτή της παραταξιακής συνείδησης που υπάρχει ακόμη, αλλά οι υψηλοί αναλυτές του σημερινού μοντέλου εξουσίας στρατηγικά την απαξιώνουν.
Διαγράφουν στην πράξη και όχι με την μαρκίζα της κομματικής τιμωρίας μέλη με δεκαετίες ιστορίας, και τους αντικαθιστούν με προσωρινούς και βολικούς συνομιλητές με αφήγημα τη διεύρυνση, αλλά και άλλοθι που μεταφράζεται στην καθομιλουμένη ως “άστους αυτούς δικοί μας θα είναι”
Όλοι λοιπόν αυτοί, οι κινούμενοι στα “κράσπεδα” της εξουσίας, έχουν επιδοθεί εδώ και χρόνια σε αναζήτηση ανθρώπων που ναι μεν εξυπηρετούν το αφήγημα της κέντρο (και αριστεράς θα λέγαμε) διεύρυνσης, απαλείφοντας από το σημειωματάριο, απαξιωτικά πολλές φορές, τους “δεδομένους”.
Καθαρή θέση: Η Νέα Δημοκρατία χρειάζεται και τα δύο. Χωρίς όμως ένα από τα δύο η όποια προσπάθεια θα “πάει κουβά” για να χρησιμοποιήσουμε μία πρόσφατα δημοφιλή πολιτικά έκφραση.
Μπροστά σε όλα αυτά ο κ. Κυρανάκης επωμίζεται μία μεγάλη ευθύνη.
Γιατί σήμερα η ΝΔ δεν διάγει πολιτικά μία περίοδο όπως εκείνες του Παύλου Μαρινάκη και της Μαρίας Συρεγγέλα.
Καλείται ο ίδιος να διαχειριστεί μία συσσωρευμένη κομματική κατάσταση τα όρια της οποίας ξεκινούν από την ανησυχία και καταλήγουν στην απαξία.
Αυτό δείχνει να το καταλαβαίνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την επιλογή του νέου γραμματέα.
Το αποτέλεσμα όμως θα κριθεί στην πράξη από δύο παράγοντες:
Πρώτα απ όλα από το εάν ο ίδιος ο Πρόεδρος του κόμματος δίνει “λευκή επιταγή” στον νέο γραμματέα και δεύτερον από το εάν ο νέος γραμματέας είναι διατεθειμένος να ακούσει στελέχη και μέλη, αποφεύγοντας τις “σειρήνες” των εκπροσώπων της εξουσίας που τα οδηγούν εδώ και χρόνια στην απομόνωση.
Καλή επιτυχία κύριε Κυρανάκη
Υ.Γ 1: Ο νέος γραμματέας καλείται να κάνει ακριβώς το ίδιο με εκείνο που με μεγάλη επιτυχία χωρίς κομματική θέση έπραξε ο Γρηγόρης Δημητριάδης
Υ.Γ. 2: Όλα τα παραπάνω αποτελούν συνισταμένη δεκάδων συζητήσεων με στελέχη και ψηφοφόρους της Νέας Δημοκραίας.
