«Πάτρα Ελευσίνα με φοιτητικό». Ο στίχος που δονούσε τα στέκια της νεολαίας την δεκαετία του 90 μετατρέποντας, από τοίχο σε τοίχο της ηχομόνωσης, τις οικονομικές ανησυχίες των νέων ανθρώπων σε διέξοδο διασκέδασης.
Ήταν μία δύσκολη δεκαετία αυτή και η προηγούμενη. Ακολούθησαν όμως δύο ακόμη: Η πρώτη της οικονομικής ευμάρειας και της εκτόξευσης των οικονομικών δεικτών και η επόμενη της βαριάς οικονομικής κρίσης.
Οι νεολαίοι που τότε έστηναν τρελό γλέντι στους ρυθμούς από τους «παίδες εν τάξει», σήμερα είναι οικογενειάρχες φτασμένοι επαγγελματίες, άνθρωποι που έζησαν ηχηρές μεταβολές στην καθημερινότητά τους στην διάρκεια αυτών των δεκαετιών.
Άλλαξαν πολλά, είναι η αλήθεια. Διότι μπορεί να ισχύει και σήμερα το φοιτητικό εισιτήριο, αλλά ταξιδεύεις σε μία ολοκαίνουργια Πατρών Κορίνθου και φτάνεις στην Ελευσίνα περίπου σε μία ώρα και με ασφάλεια. Τότε ξεκινούσες με το λεωφορείο και έκανες τον σταυρό σου να φτάσεις ασφαλής, διανύοντας σε παραπάνω από δύο ώρες έναν δρόμο που δικαίως είχε λάβει την ονομασία της «εθνικής καρμανιόλας». Αυτό το δρόμο συναντούν σήμερα μπροστά τους οι νεολαίοι της εποχής εκείνης, αλλά και οι φοιτητές μας που μετακινούνται μεταξύ Αθήνας και Πάτρας σπουδάζοντας στο Πανεπιστήμιο της πόλης.
Αλλά η Πάτρα δεν έχει μόνο φοιτητές από την Αθήνα και την Ελευσίνα. Στο Πανεπιστημιακό μας Ίδρυμα φοιτούν και σήμερα όπως και τότε, παιδιά από τον Πύργο, την Καλαμάτα, την Κυπαρισσία, την Πύλο και άλλες περιοχές της Νοτιοδυτικής Ελλάδας.
Και σήμερα, όπως και τότε, αυτοί οι φοιτητές ήσαν και είναι καταδικασμένοι να ταξιδεύουν σε μία άλλη «εθνική καρμανιόλα», στην Πατρών Πύργου. Και πληρώνουν το βαρύ πολιτικό αντίτιμο της κωλυσιεργίας της μιζέριας και των πολιτικών τακτικισμών. Η πανεπιστημιακή κοινότητα της πόλης που θέλει (και καλώς διεκδικεί) την Νομική Σχολή, θα έπρεπε να έχει νοιαστεί προ πολλού για τους φοιτητές που ταξιδεύουν αλε ρε τουρ αγκαζέ με τον κίνδυνο σε αυτό το δρόμο. Θα έπρεπε έγκαιρα να έχουν καταγγείλει μεθόδους και τακτικισμούς προς εξυπηρέτηση ημέτερων εργολάβων, όπως και τώρα να καταγγείλλουν τους νέους που στο όνομα των προηγούμενων αστοχιών, δεσμεύονται μεν για νέο δρόμο ο οποίος όμως θα γίνει μετά το 2025.
Δεν ξέρω αν μέχρι τότε θα ισχύουν τα φοιτητικά εισιτήρια. Μάλλον όμως για τους άτυχους φοιτητές που κατάγονται ή θα κατάγονται από πόλεις και χωριά της νοτιοδυτικής Ελλάδας, ο δρόμος θα παραμένει ίδιος και επικίνδυνος. Και αυτοί αλλά και οι επόμενες γενιές φοιτητών που θα έλθουν, θα ταξιδεύουν με την ψυχή στο στόμα. Εύχομαι μέχρι τότε τουλάχιστον να έχει ιδρυθεί η Νομική της Πάτρας
