ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΥΦΑΝΤΟΥΚορονοιός. Η πανδημία με το χαρακτηριστικό της διαρκούς επικαιρότητας που εκτός από τις υγειονομικές και οικονομικές συνέπειες, αναδύει και την τοξικότητα σημαντικού ποσοστού της κοινής γνώμης.
Τοξικότητα που στη χειρότερη μορφή της, απαξιώνει την άποψη, ακυρώνει την πολιτική και “μαυρίζει” κάθε προσπάθεια της επιστήμης να θωρακίσει την ανθρωπότητα.
Όλα αρχίζουν και τελειώνουν με ένα “ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις εμένα”.
Εσύ είσαι αυτός “που τα παίρνει”, αυτός που “εξυπηρετεί” συμφέροντα, αυτός “που διαφημίζει εμβόλια για να ξεπαστρέψει τη μισή υφήλιο και βάλε”.
Η παράκρουση βγάζει σύντομα και άλλες παραφυάδες: Ευχές από καρδιάς να πάνε “στα τσακίδια και τον τάφο” όποιοι αποφασίζουν, απαξίωση μέχρι τα όρια του τραμπουκισμού σε κάθε άποψη που δεν βολεύει τις ακραίες και συντηρητικές λογικές και ασυνάρτητα επιχειρήματα χωρίς αρχή και τέλος που γεμίζουν τους τοίχους των κοινωνικών διαδικτύων.
Άνθρωποι που σκαριφίζουν έναν κόσμο μίσους και εξάγοντας δημοσίως διχαστικά μηνύματα, ύβρεις και κατάρες, αδημονούν να δημιουργήσουν δήθεν κινήματα, που μετά από χρόνια κανείς δεν θα θυμάται.
Κάποια στιγμή σε αυτό τον τόπο προσπαθήσαμε να συναντήσουμε την κανονικότητα και τη λογική. Όμως μία παγκόσμια υγειονομική κρίση ήρθε να μας προσγειώσει και να μας θυμίσει πως η κοινωνία είναι φτιαγμένη για να “γεννάει” παραλογισμό και συνωμοσίες, από κομμάτια της που αγνοούν, εκούσια ή ακούσια, τα διδάγματα της ιστορίας και τις δύσκολες προκλήσεις του μέλλοντος.
