του Παντελή Καψή, δημοσιογράφου
Ο Νίκος Μπίστης για παράδειγμα έχει ζωστεί τα φισεκλίκια. «Είμαστε σε πόλεμο» διακηρύσσει. «Ο αντίπαλος έχει πολλά πρόσωπα και μέσα. Αφήστε τις αφέλειες και τους καθωσπρεπισμούς». Ο πόλεμος μάλιστα θα είναι «contra omnes» εναντίον όλων δηλαδή. Βάλτε φωτιά στα τόπια. Το οποίο δεν είναι απολύτως ακριβές βέβαια. Αυτό το «εναντίον όλων» θέλει μια δόση αλατοπίπερο. Ξεχωριστή θέση στη λίστα των στόχων του Μπίστη έχει, τι άλλο, η «δεξιά πτέρυγα» του ΠΑΣΟΚ η οποία «αντικειμενικά» ανοίγει το δρόμο της συνεργασίας με τη ΝΔ. Πόσο ωραία αραχνιασμένη κομμουνιστική γλώσσα αυτό το «αντικειμενικά». Ας λέτε ότι θέλετε, «αντικειμενικά» είστε ότι πω εγώ. Αναγορεύει μάλιστα ηγέτιδα αυτής της τάσης «εκ των πραγμάτων και δικαιωματικά» την Άννα Διαμαντοπούλου.
Η επίθεση αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία. Είναι ενδεικτικό ότι ανάλογη ιερεμιάδα είχε προηγηθεί από τον γκουρού του Τσίπρα, τον Νίκο Μαραντζίδη. Αυτός ξεκινούσε πιο θεωρητικά καταλογίζοντας την ευθύνη για την «κυριαρχία της κεντροδεξιάς» στη δεξιά ψυχή της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Αυτή κατάντησε το ΠΑΣΟΚ σε ένα «αφυδατωμένο κόμμα του κέντρου» κι άνοιξε το δρόμο στη ΝΔ. Προχωρά όμως ακόμα πιο πέρα υποστηρίζοντας πως
«μεγάλο μέρος της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας κηρύσσει διμέτωπο αγώνα απέναντι στη Δεξιά και την Αριστερά για να αποκρύψει μια απλή αλήθεια: όποιος αρνείται τη διαίρεση Δεξιάς – Αριστεράς είναι δεξιός». Αυτοί οι κρυφοδεξιοί λοιπόν έχουν στόχο τη συνεργασία με τη ΝΔ. Αν μάλιστα «η αριστερά απειλεί να έρθει στην εξουσία» προθυμοποιούνται να φωνάξουν «βοήθεια, οι αριστεροί επιστρέφουν». Και καταλήγει στο ζουμί: «για να μιλάμε με ονόματα, η Αννα Διαμαντοπούλου και οι οπαδοί της εκφράζουν τον σκληρό πυρήνα αυτής της στρατηγικής».
Πρόκειται για δοκιμασμένη τακτική. Η οποία φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Ο Τσίπρας, όχι το ΠΑΣΟΚ, ευθύνεται για την «κυριαρχία της κεντροδεξιάς». Ο Μητσοτάκης δεν κέρδισε δύο φορές τις εκλογές απέναντι στο ΠΑΣΟΚ αλλά απέναντι στον Σύριζα του κ. Τσίπρα. Ο οποίος πλήρωσε, όπως βέβαια και η χώρα, τις αριστερές «ψευδαισθήσεις». Αν κρίνουμε μάλιστα από τις αναφορές του στον Βελουχιώτη και στο κλείσιμο των τραπεζών, όχι μόνο δεν άλλαξε μυαλά αλλά επιστρέφει ολοταχώς στο κακό του παρελθόν. Και για να χρησιμοποιήσουμε την διατύπωση της κ. Διαμαντοπούλου που τόσο έτσουξε, δεν θα γίνουμε και Λωτοφάγοι!
Όσο για τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων για την οποία υποτίθεται ότι τόσο κόπτονται, περίεργο τρόπο ακολουθεί ο κ. Τσίπρας για να την προωθήσει. Πρώτα διασπά τον Σύριζα του οποίου υπήρξε πρόεδρος, και στη συνέχεια φτιάχνει νέο δικό του κόμμα με face control ακόμα και για τους πρώην συντρόφους του. Για τους βουλευτές του Σύριζα που βλέπουν να απομακρύνεται η προοπτική της επανεκλογής τους το σχήμα μπορεί να είναι ελκυστικό. Για όλους τους υπόλοιπους το περίφημο rebranding δεν είναι τίποτα παραπάνω από αναπαλαίωση του Σύριζα σε ακόμα πιο αρχηγική εκδοχή. Ένας Σύριζα Νο2.
Παρόλα αυτά θα είχε ενδιαφέρον να καταλαβαίναμε πώς βλέπουν τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων ο Τσίπρας και η ομάδα των προθύμων που τον περιβάλει. Αν θεωρήσουμε για παράδειγμα ότι οι δημοσκοπήσεις αντανακλούν σε γενικές γραμμές την πραγματικότητα τότε τα ποσοστά της ΝΔ είναι περίπου ίσα με το άθροισμα των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ και του Σύριζα Νο2. Θεωρητικά δηλαδή επαρκούν για να αμφισβητήσουν την πρωτιά της ΝΔ. Με βάση τον εκλογικό νόμο ωστόσο για να το μετατρέψουν σε πλειοψηφία στη Βουλή και να πάρουν το μπόνους των εδρών, τα κόμματα θα πρέπει να αυτοδιαλυθούν και να κατέβουν στο πλαίσιο ενός νέου ενιαίου σχηματισμού. Διαφορετικά δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα. Μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει υποστηρίξει αυτή την εκδοχή. Ούτε φυσικά είναι ρεαλιστική. Το ξέρουν πολύ καλά τόσο στο ΠΑΣΟΚ όσο και στο επιτελείο Τσίπρα. Για αυτό και ο στόχος τους στις προσεχείς εκλογές είναι ένας και μοναδικός: ποιο από τα δύο κόμματα θα πάρει κεφάλι.
Το κρίσιμο ζήτημα της κυβερνησιμότητας το έχουν αφήσει στη ΝΔ να παίζει μόνη της με την κρυφή ελπίδα ότι θα πάρει την αυτοδυναμία στις πρώτες ή στις δεύτερες εκλογές. Όσο για τον μπαμπούλα της «δεξιάς πτέρυγας» του ΠΑΣΟΚ σε αυτή χρεώνουν όσους καταλαβαίνουν ότι ο κομματικός ανταγωνισμός φτάνει ως το σημείο που αρχίζει να υπονομεύει το συμφέρον της χώρας. Ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να συνεργαστείς με τον ιδεολογικό ή τον πολιτικό σου αντίπαλο. Λένε δηλαδή αυτό το οποίο θα γίνει αναγκαστικά αν οι εκλογές δεν δίνουν αυτοδυναμία σε κανένα κόμμα.
