Όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν έγραψα ποτέ τίποτα. Κλείνοντας όμως αυτή την πόρτα θέλω να αφήσω δύο λόγια εδώ. Διάβασα τον τελευταίο καιρό την λέξη “πολιτικός πολιτισμός” τόσες φορές, από ανθρώπους που δεν έμαθαν ποτέ ούτε να σέβονται στοιχειωδώς, που σχεδόν έχασε την ουσία της. Φέρεσαι με πολιτικό πολιτισμό όταν ο αντίπαλος τον φέρει, διαφορετικά απλά προσποίησε και η προσποίηση δεν ταιριάζει σε όλους. Δεν χρωστάμε συγχαρητήρια σε κανέναν.
Θα πω μόνο σε εσένα Δήμαρχε. Συγχαρητήρια γιατί έπαιξες στα ίσια. Απέναντι σε όλους τους και κέρδισες. Αυτή η διαφορά ήταν αστεία για το μέγεθος της αναμέτρησης και το ξέρουν οι αντίπαλοι σου καλά και ας μην το παραδέχονται.
Εγώ λοιπόν θέλω να σου πω σε ευχαριστώ για τις χαρές, τις λύπες, τις επιτυχίες, τις αποτυχίες, τα γέλια και τα κλάματα. Μα κυρίως θέλω να πω ευχαριστώ για το σήκωμα του φρυδιού επάνω στο θυμό, το βαθύ γέλιο και το ζεστό χαμόγελο στις στιγμές χαράς. Γνώρισα έναν άνθρωπο αληθινό , αυθόρμητο, με καλή καρδιά. Δεν βρέθηκα ούτε στις πιο δύσκολες στιγμές να αμφισβητώ την πρόθεση σου και τις επιδιώξεις σου. Δεν ταίριαζε ποτέ σε εσένα ο τίτλος του πολιτικού. Είναι πολύ λίγος για το ποιόν του ανθρώπου. Όσοι δεν σε γνώρισαν, και αυτό σου το χρεώνω, έχασαν. Και όσοι σε λοιδορούν κάτι δεν πήραν. Μπορώ να γράφω για ώρες αλλά δεν θα το κάνω.
Θα πω μόνο ήταν τιμή για εμένα που σας γνώρισα, ήταν τιμή που δούλεψα δίπλα σας, ήταν τιμή για τον τόπο να αφιερώσετε τέσσερα χρόνια σκληρής δουλειάς. Λυπάμαι όχι για την έξοδο αλλά για την ανεντιμότητα του αγώνα.
Αν οι μισοί από αυτούς που ασχολούνται με την αυτοδιοίκηση είχαν το δικό σας μεράκι, την δική σας ανιδιοτέλεια ο τόπος μας θα ήταν διαφορετικός. Αν οι άνθρωποι είχαν την δική σας καθαρότητα ο κόσμος μας θα ήταν αλλιώς.
Ήταν τιμή μας Δήμαρχε ( Σπυρος Μυλωνας ), σε ευχαριστούμε που απέδειξες ότι δεν είναι όλοι ίδιοι. Μόνο περηφάνεια για εσάς και όσα εκπροσωπείται. Μόνο σεβασμός για το ήθος σας.
Δήμητρα Νικολοπούλου
