Τί γνώμη έχουν όσοι κρατούν κάθε χρόνο με δάκρυα στα μάτια και με σεβασμό την ματωμένη Ελληνική Σημαία του Πολυτεχνείου, για τη ροζ σημαία; Και για να προλάβω κάποιες αντιδράσεις, μην υποτιμά κανείς την ευαισθησία των γυναικών στις περιπτώσεις κακοποίησης, που τυγχάνει να έχουν διαφορετική άποψη για το συγκεκριμένο γεγονός στο προξενείο, είτε έχουν υποστεί είτε όχι κακοποίηση οποιασδήποτε μορφής. Δεν θα μιλήσω για προσβολή των Εθνικών Συμβόλων. Η Τέχνη είναι ζωή. Χωρίς αυτή ο κόσμος δεν θα έπαιρνε “ανάσες”. Επίσης είναι ανεξάντλητη και ελεύθερη να εκφραστεί… Εγώ θα μιλήσω για μία ακόμη χαρακιά στα σώματα που ξάπλωσαν σε αυτά τα σεντόνια φοβισμένα και ντροπιασμένα, στα σεντόνια που ήταν ματωμένα από τις πληγές και μουλιασμένα από τα δάκρυα. Οι άνθρωποι της Τέχνης δεν θα πρέπει να προκαλούν, αλλά σαν “γονείς” που μαζεύουν τα παιδιά σε μια ζεστή αγκαλιά μπροστά από το τζάκι και το φως από τις φλόγες, “φωτίζει” καλές και κακές στιγμές με σκοπό τον σεβασμό και την αγάπη στον Άνθρωπο.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ Ι. ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
