ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
“Είναι σίγουρο πως, όταν περάσει η κρίση, θα βλέπουμε αλλιώς τους ανθρώπους που γεμίζουν τα ράφια των σούπερ μάρκετ. Θα ανησυχούμε αν το παλικάρι στο μηχανάκι δεν φοράει το κράνος του. Και θα λέμε καλημέρα στις γυναίκες και στους άντρες που θα αδειάζουν τους κάδους της γειτονιάς μας. Δεν θα είναι πια αόρατοι όπως ήταν, ίσως, για κάποιους. Πολλοί έπρεπε να βάλουν την προστατευτική μάσκα για να λάμψει από πίσω της το φωτεινό τους πρόσωπο. Είναι το πρόσωπο της προκοπής και της αλληλεγγύης”.
Ποιος δεν ταυτίζεται με αυτά τα λόγια; Για όποιον δε θυμάται, ανήκουν στον Πρωθυπουργό στο διάγγελμα που έκανε τη Μ. Δευτέρα. Αν αποκοπεί η πολιτική χροιά της ομιλίας του και γίνει μια προσπάθεια από όλους μας, να επεξεργαστούμε χωρίς παρωπίδες τα λόγια αυτά, ποιος μπορεί να διαφωνήσει;
Μη μου πείτε, ότι την ώρα που πληρώνετε τον ντελιβερά γρήγορα – γρήγορα για να απολαύσετε την πίτσα ή τα σουβλάκια με την παρέα σας άνετα στο σπίτι σας, ότι κάνατε δεύτερη σκέψη γι αυτόν τον άνθρωπο; Που ενδεχομένως αυτή η δουλειά, να είναι η δεύτερη ή και η τρίτη… για να συμπληρώσει το εισόδημά του. Σίγουρα θα έχετε παραγγείλει φαγητό σε μέρες κακοκαιρίας. Κι εγώ. Ο ντελιβεράς με το αδιάβροχο να στάζει έξω από την πόρτα μας από τη βροχή κι εμείς; Έκλεισε η πόρτα… Κρυώνει; Πονάει; Κινδυνεύει στο δρόμο; Πότε είπαμε τελευταία φορά “ευχαριστώ” στον υπάλληλο του σούπερ μάρκετ με ένα χαμόγελο από δώ μέχρι την … Αθήνα, όπως τα “σκάμε” τώρα γιατί είναι η μόνη μας… παρηγοριά μέσα στην κλεισούρα μας; Πότε του ευχηθήκαμε καλή δύναμη για το υπόλοιπο της μέρας, γιατί μπορεί να ξαναβγούμε έτσι για να πάρουμε αέρα; Πότε μιλήσαμε στους ανθρώπους που αδειάζουν τους κάδους απορριμμάτων για να κυκλοφορούμε σε καθαρό περιβάλλον; Πότε χειροκροτήσαμε τους “ήρωες” της καθημερινότητας; Η υπομονή και τα όριά μας έχουν εξαντληθεί. Η τεχνολογία αποδείχθηκε ευχή και κατάρα συνάμα. Θα περάσει η πανδημία και η δυστοκία που προκάλεσε σε όλα τα επίπεδα. Ξεγύμνωσε και σε λίγο θα ξαναντύσει την ανθρωπότητα. Θα ναι ρούχα λευκά, αρωματισμένα, διάφανα μέχρι την ψυχή μας. Κρατήστε τα “γυαλιά” που φορέσαμε στην καραντίνα και είδαμε καλύτερα και πιο καθαρά. Το είδατε και μόνοι σας… Ταιριάζουν σε όλους μας!
