Την αναγκαιότητα να επιλυθεί μια διαμάχη 200 ετών, γύρω από την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα εξέφρασε ο πρόεδρος του Βρετανικού Μουσείου, Τζορτζ Όσμπορν σε άρθρο του στο περιοδικό Spectator, σημειώνοντας μεταξύ άλλων πως «αξίζει να το προσπαθήσουμε με τους Έλληνες». Παράλληλα, αφήνει αιχμή για τον Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος προ ημερών τόνισε πως τα Γλυπτά πρέπει να παραμείνουν στο Λονδίνο σε αντίθεση με όσα δήλωνε παλιότερα για την επιστροφή τους «εκεί που ανήκουν».
«Τα Ελγίνεια Μάρμαρα ήταν πάντα αμφιλεγόμενο ζήτημα. Κάποιοι, όπως ο μεγάλος ρομαντικός ποιητής Λόρδος Βύρων, πίστευαν ότι δεν έπρεπε ποτέ να φύγουν από την Ελλάδα, αλλά στο Βρετανικό Μουσείο τα έχουν θαυμάσει δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι και πιστεύω ότι παίζουν ζωτικό ρόλο στην αφήγηση της πλήρους ιστορίας της κοινής ανθρωπότητας. Εμείς οι διαχειριστές διερευνούμε με τους Έλληνες αν υπάρχει τρόπος να λυθεί αυτή η 200 ετών διαμάχη, ώστε να μπορούν να βλέπουν τα Γλυπτά τόσο στο Λονδίνο όσο και στην Αθήνα, ενώ οι θησαυροί που βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα θα μπορούσαν να προβληθούν εδώ, σε νέο κοινό» έγραψε σχετικά ο διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου, προσθέτοντας: «Μπορεί να τα καταφέρουμε, μπορεί και όχι, αλλά αξίζει να προσπαθήσουμε».
«Διάβασα αυτή την εβδομάδα ότι ο άλλος μεγάλος ρομαντικός, ο Μπόρις Τζόνσον, ανησυχεί γι’ αυτό. Σίγουρα δεν μπορεί να είναι ο ίδιος Μπόρις που κάποτε έγραψε μια στήλη λέγοντας ότι “οι λόγοι για την αρπαγή των Μαρμάρων ήταν καλοί. Όμως οι λόγοι για την επιστροφή τους είναι ακόμα καλύτεροι. Τα Ελγίνεια Μάρμαρα πρέπει να αφήσουν αυτή τη κουλτούρα ενοχής του Βορρά που πίνει ουίσκι και να εκτεθούν εκεί που ανήκουν: σε μια χώρα με το λαμπερό φως του ήλιου, στον τόπο του Αχιλλέα, “στα σκιερά βουνά και την ηχηρή θάλασσα”. Πρέπει να υπάρχουν δύο Μπόρις» σημείωσε ο Όσμπορν για τον Τζόνσον, ο οποίος στις αρχές Μαρτίου είχε πει, μεταξύ άλλων, πως τα Γλυπτά πρέπει να παραμείνουν στο Λονδίνο διότι το Βρετανικό Μουσείο «αφηγείται την ιστορία της εξέλιξης του ανθρώπινου πνεύματος» κι αν επιστραφούν στην Ελλάδα «τότε θα μείνει ένα τεράστιο κενό σε αυτή την αφήγηση».
