Απίστευτο αυτό που γίνεται στη Δυτική Αχαΐα αν και αποτελεί πλέον γνώριμο φαινόμενο, καθώς το προεκλογικό μοτίβο μπαίνει σε “εφαρμογή” λίγους μήνες μετά τις εκλογές. Από τα αρχαία χρόνια, σε αυτή την άκρη του νομού, οι εκλογές είναι “παντρεμένες” με την καθημερινότητα με αποτέλεσμα να χάνονται ευκαιρίες για έργα ή εγκαταλείπουν τις προσπάθειες προσωπικότητες που θα μπορούσαν να αλλάξουν το τοπίο. Στο “ζουμί” τώρα, αυτό που ενδιαφέρει τα “πηγαδάκια” και τις δημόσιες συζητήσεις (ως συνήθως) είναι ποιος θα είναι ο επόμενος δήμαρχος (δεν περνάει από το μυαλό τους ότι ο Αλεξόπουλος μπορεί να ξανα βγει;) και όλοι η ζωή τους περιστρέφεται γύρω από τα κουτσομπολιά και τις φήμες ποιος τσακώθηκε με ποιον, ποιος έβριζε κάποιον και τώρα είναι φίλοι, ποιος βγάζει και με ποιους φωτογραφίες!
Πλέκονται λοιπόν σενάρια για να περνάει η ώρα ευχάριστα, τη στιγμή που η εκάστοτε δημοτική αρχή τρέχει να μαζέψει τα αμάζευτα… και δεν τρέχουν όλοι. Συνήθως είναι ο δήμαρχος και τρεις τέσσερις που κάνουν λάντζα. Χωρίς να υποτιμάμε φυσικά το ρόλο των δημοτικών υπαλλήλων που εργάζονται βάσει καθηκόντων που τους έχουν ανατεθεί. Κι ενώ λοιπόν προεκλογικά οι υποψήφιοι δήμαρχοι “ψαρεύουν” απ όποια δεξαμενή υποψηφίων (πρώην, νυν κλπ), όταν αρχίζουν τα σκούρα στη διοίκηση θυμούνται τις φακές! (το καθάρισμα πριν μπουν στην κατσαρόλα για βράσιμο).
Στην περίπτωση του Αλεξόπουλου, έγινε ακριβώς ότι έγινε και με τον Μυλωνά και ότι έγινε και με τον Νικολάου και πριν από αυτόν… (περίοδος που ήσαν όλοι σύντροφοι). Δεν πρόλαβε να κλείσει χρόνο να ευχαριστηθεί ο άνθρωπος που κέρδισε τον Δήμο σε μια δεύτερη αναμέτρηση που κόντεψε του κοπεί η ανάσα κι άρχισαν τα παρατράγουδα της Ανίτας. Έτσι, αν και ο Αλεξόπουλος είναι ήσυχος από την πλευρά της αντιπολίτευσης καθώς επίσημα δεν τον ζορίζει καθόλου, τρέχει με τα εσωτερικά που κυρίως έχουν να κάνουν με την αποτελεσματικότητα της διοίκησης κάτι που για τον νυν δήμαρχο αποτελεί στοίχημα. Τα παράπονα είναι πολλά και τα γνωρίζει και ο ίδιος πολύ καλά. Πληροφορίες λένε ότι δεν αφήνει στην τύχη τίποτα. Ή πέφτει σε τοίχο ή όχι, ο δήμαρχος προσπαθεί με τον τρόπο του να επιβάλει πιο αποτελεσματικούς ρυθμούς.
Κι ενώ συμβαίνουν αυτά στο Δημαρχείο, έξω από αυτό, έχουμε κανά δυό τρεις από την πρώην παράταξη Μυλωνά που θέλουν να γίνουν Δήμαρχοι. Και όχι μόνο. Μαθαίνουμε ότι δειλά δειλά κάποιοι κοιμούνται και ξυπνάνε με το όνειρο να γίνουν Δήμαρχοι! Ονόματα δεν μπορούμε να αναφέρουμε γιατί τίποτα δεν είναι επίσημο. Όμως σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν ήδη “στηθεί” άτυπα πολιτικά γραφεία. Πίσω από τα γραφεία αυτά, έχουν “στηθεί” άτυπες ομάδες και πίσω από τις ομάδες, ένας, δύο το πολύ τρεις “σπρώχνουν” τον εκάστοτε υποψήφιο φουκαρά ο οποίος πείθεται ότι θα είναι ο νέος “μεσσίας”! Στην πλειοψηφία τους παρασύρονται από τις ψήφους που ενδεχομένως έχουν πάρει κατά καιρούς σε προηγούμενες εκλογές, ή ακόμα και από τη θητεία τους σε δημοτικά πόστα. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που μάλλον δεν έχει ακόμη προσέξει κάποιος και αξίζει να προβληματίσει, είναι τί έχουν αφήσει πίσω τους όλοι αυτοί που κρυφοκοιτάζουν την καρέκλα του Δημάρχου.
Αν βιαστούν κάποιοι να πουν ότι αφορίζουμε και δεν αναγνωρίζουμε, αβίαστα μπορούμε να πούμε ότι ακόμα και μέχρι σήμερα μετά από τόσα χρόνια συζητιέται ο καθαρισμός της παραλίας της Κάτω Αχαΐας από τον αείμνηστο Διονύση Γκοτσούλια και ο Βιολογικός Καθαρισμός της Αχαγιάς. Πέραν αυτών; Το σοβαρό πρόβλημα της διάβρωσης των ακτών παραμένει όχι σοβαρό, αλλά επικίνδυνο πλέον καθώς “χάνονται” περιουσίες και επιχειρήσεις. Σύντομα θα συρρικνωθεί και άλλο η παραλία και όταν οι ξαπλώστρες δεν θα βρίσκουν χώρο και θα χάνονται έσοδα θα είναι αργά. Το επίσης σοβαρό θέμα του νερού, “έπνιξε” όλους τους δημάρχους και δεν ξεδίψασε τους πολίτες. Την περίφημη επέκταση του φράγματος του Πηνειού κανένας δεν την πέτυχε! Η λειψυδρία, βάσει επιστημονικών μελετών, θα ερημώσει τον κάμπο και θα αποδυναμώσει τον αγροτικό κόσμο που είναι ο μοχλός για την τοπική οικονομία. Οι αγρότες, είπε στην “Πελοπόννησο” ο πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Λακκόπετρας Χρήστος Μπεκίρης ότι χρησιμοποιούν γεωτρήσεις για τις καλλιέργειες και μόνο για τους μήνες του καλοκαιριού μπορεί να πληρώσουν από 70 έως 120 ευρώ το στρέμμα! Από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΔ Γιώργος Παναγιωτόπουλος έχει καταγγείλει ότι ποτίζονται καλλιέργειες ελιές και αμπέλια με πόσιμο νερό. Οι καταγγελίες αυτές και από θεσμικούς αλλά και απλούς πολίτες είναι πολλές. Τί ισχύει όμως; Εδώ και χρόνια παίζεται μια διελκυστίνδα μεταξύ θεσμών και πολιτών και κανείς δεν έχει τη δύναμη να τραβήξει περισσότερο το σχοινί για να “νικήσει” και να τελειώσει το παιχνίδι.
Σε ότι αφορά το παραλιακό μέτωπο, υπήρχαν κατά καιρούς σκόρπιες σκέψεις και προσπάθειες για αξιοποίησή του αλλά και αυτές χάθηκαν… Όπως χάθηκαν και οι Γαλάζιες Σημαίες.
Μεγάλη πληγή οι αγροτικοί δρόμοι. Οι οποίοι στην περίπτωση της Δυτικής Αχαΐας αποτελούν εργαλείο δουλειάς. Εκεί βλέπουμε σπασμωδικές κινήσεις, περιστασιακές, με εργασίες χωρίς μελέτη και προγραμματισμό. Αρκεί να πέσει το χαλίκι φίλε, αν θα το πάρει η βροχή και σου κλείσει την πόρτα, σόρι…
Στον Αλεξόπουλο επίσης συγκεντρώνονται οι προσδοκίες για την καλύτερη διαχείριση στον τομέα της Καθαριότητας. Προερχόμενος από την α βαθμό αυτοδιοίκησης και ως ένας από τους δημάρχους της χώρας, που δέχθηκε στον δήμο του (Ωλενία) να γίνει ΧΥΤΑ (θυμόμαστε τις αντιδράσεις και τις φωνές διαμαρτυρίας τότε), και ως πρόεδρος του φορέα, έχει πολύ μεγάλο πεδίο δράσης και εκτός “συνόρων”, αλλά και τη δυνατότητα να ελίσσεται και να διεκδικεί.
Δεν θα αναφερθούμε σε άλλους τομείς, όχι γιατί εκεί λειτουργούν όλα σωστά. Θα το κάνουμε κάποια άλλη στιγμή αναλυτικά για όλους και για όλα. Και σε άλλους τομείς της διοίκησης μαθαίνουμε ότι υπάρχουν μεγάλες αρρυθμίες που προσπαθεί ο Δήμαρχος να ισορροπήσει για να γίνεται δουλειά. Δεν είναι και εύκολο όμως. Ο Αλεξόπουλος έρχεται αντιμέτωπος με παθογένειες ετών και νοοτροπίες που σαφώς και τις γνωρίζει και ως πρώην δήμαρχος Ωλενίας αλλά και ως πρώην Αντιπεριφερειάρχης Αχαΐας. Κι ενώ όπως έχουμε πει, θα κάνει οτιδήποτε για να αφήσει πολιτική προίκα, ελπίζουμε το πείσμα και η θέληση να είναι πιο δυνατά από την κούραση και την απογοήτευση.
dytikanea
