Εδώ και μέρες διαβάζουμε εμβρόντητοι αποκαλυπτικά δημοσιεύματα για τις τύχες των βιβλίων πίσω από τις κλειστές πόρτες των εργαστηρίων της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Ούτε ένα ούτε δύο αλλά εκατομμύρια βιβλία αγοράζονται, απογυμνώνονται από τη βιβλιοδεσία τους, κόβονται, σαρώνονται σε μεγάλη ταχύτητα και στη συνέχεια οδηγούνται στην ανακύκλωση. Το περιεχόμενό τους ψηφιοποιείται. Όμως το βιβλίο πεθαίνει.
Η σοκαριστική διαδικασία αποκαλύφθηκε μετά από τη δικαστική διαμάχη συγγραφέων με την Anthropic, δημιουργό του Claude. Η εταιρεία είχε θέσει έναν σχεδόν φαουστικό στόχο: τη δημιουργία μιας ψηφιακής βιβλιοθήκης που θα περιλάμβανε, κατά την εσωτερική διατύπωση, «όλα τα βιβλία του κόσμου». Το σχέδιο έχει την ονομασία Project Panama.
Όμως τα χειρότερα αποκαλύφθηκαν μέσα στο 2026. Παλαιοβιβλιοπώλες σε διαφορετικές χώρες δέχονταν κρούσεις από αγνώστους ή περίεργους αγοραστές, που εμφανίζονταν και ζητούσαν μεγάλες ποσότητες μεταχειρισμένων βιβλίων.
Παλαιότερες εκδόσεις, εξαντλημένα βιβλία, τεχνικά εγχειρίδια, επιστημονικές μονογραφίες, τοπικές εκδόσεις και εξειδικευμένους τίτλους δεκαετιών.
Η Wall Street Journal έδωσε τον Αύγουστο του 2026 έναν ανατριχιαστικά εύστοχο τίτλο στο φαινόμενο: τα σπάνια βιβλία γνωρίζουν άνθηση στις πωλήσεις – και στη συνέχεια «κόβονται σε κομμάτια και ταΐζονται στην AI». Εκπληκτικό, αν σκεφτεί κάποιος πως μπορείς να σκανάρεις ένα βιβλίο, να μεταφέρεις το περιεχόμενό του στον ψηφιακό κόσμο, χωρίς να το καταστρέψεις. Τόσο απλό. Κι όμως, η ψηφιακή διαστροφή γυρίζει την πλάτη στο αυτονόητο.
Ως πού θα φτάσει η ψηφιακή «ανθρωποφαγία» των βιβλίων; Μήπως έχουν σειρά ακόμα και πολύτιμες εκδόσεις περασμένων αιώνων; Αν και δεν υπάρχουν (ακόμα) αποδείξεις γι’ αυτό, τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Έχουμε όμως κάτι αρκετά σοβαρό από μόνο του: μια τεράστια αγορά δεδομένων ανακαλύπτει ότι υπάρχει ακόμη ένας πλούτος ανθρώπινης γνώσης που δεν βρίσκεται στο Διαδίκτυο. Βρίσκεται στα ράφια βιβλιοθηκών και μουσείων. Και ξαφνικά ένας σπάνιος τόμος παύει να αντιμετωπίζεται ως στοιχείο πολιτιστικής μνήμης. Γίνεται υποψήφιο θύμα «δημιουργικής καταστροφής…
Το ερώτημα είναι πώς θα προστατευτούν εκδόσεις σε ελάχιστα αντίτυπα, που τα έχουν ανάγκη οι γίγαντες της Τεχνητής Νοημοσύνης για να συμπληρώσουν τον κατάλογό τους και να εμπλουτίσουν τους αλγορίθμους; Ποιος προστατεύει το τελευταίο αντίτυπο; Ποιος γνωρίζει ότι το βιβλίο που μπαίνει στον βιομηχανικό κόφτη δεν είναι ένα από τα τελευταία αντίτυπα που κυκλοφορούν στην αγορά; Και ποιος αποφασίζει ότι η ψηφιακή εικόνα των σελίδων αποτελεί επαρκές υποκατάστατο του πρωτοτύπου;
Δεν είμαι τεχνοφοβικός, το ξεκαθαρίζω. Αλλά ως λάτρης του βιβλίου δεν μπορώ να συμμεριστώ την αμοραλιστική αντίληψη των ψηφιακών κλειδοκρατόρων ότι αυτό που αξίζει είναι η πληροφορία και το χαρτί είναι απλώς ένα ξεπερασμένο μέσο διάδοσής της. Αυτή είναι μια επικίνδυνα φτωχή αντίληψη για το βιβλίο.
Ένα παλιό βιβλίο δεν αποτελείται μόνο από τις λέξεις του. Είναι η έκδοσή του. Η τυπογραφία του. Η βιβλιοδεσία του. Οι διορθώσεις. Οι σημειώσεις στο περιθώριο. Μια υπογραφή. Μια αφιέρωση. Μια σφραγίδα βιβλιοθήκης.
Η διαδρομή του από άνθρωπο σε άνθρωπο. Όλα αυτά μπορούν να αποτελούν ιστορία, μνήμες, μοναδικότητα, συναίσθημα. Ο σαρωτής κρατά το κείμενο. Ο κόφτης μπορεί να καταστρέψει το τεκμήριο. Η ισοπέδωση προ των πυλών. Και η παραπομπή σε μνήμες που πληγώνουν, ξανά στο προσκήνιο. Κι όλα αυτά κανένα scanner δεν μπορεί να τα αντιληφθεί και να τα αποτυπώσει.
*Το άρθρο του Γρηγόρη Δημητριάδη δημοσιεύθηκε στην Athensvoice.gr
