ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Η ώρα της χαλάρωσης στο χωριό είναι ιερή…
Μεσημέρι 15:25 Κυριακή 8 Ιουνίου 2008… Η γη τρέμει με σατανική διάρκεια. Το σπίτι σα να θέλει να αλλάξει θέση. Σπάει η καμινάδα και πέφτει λίγα μόλις μέτρα μακριά από τα πόδια του πατέρα μου που προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τί έχει συμβεί, που να πάει, ποιον να κοιτάξει, τί να κάνει… Σκόνη παντού, προσπαθώντας δεις, πως διαχειρίζονται τον απρόσκλητο “επισκέπτη” στο χωριό. Το παιδί κοιμάται στο πάρκο. Η μαμά μου και η νύφη μου τρέχουν… Πέφτουν πάνω από το πάρκο χωρίς δεύτερη σκέψη. Το “σκεπάζουν” την ώρα που νόμιζες ότι η οροφή ήταν έτοιμη να γκρεμιστεί! Ο ανατριχιαστικός θόρυβος από τα γυαλικά στη σερβάντα, που έπεφτε το ένα μετά το άλλο στο μωσαϊκό του σαλονιού, δυνάμωνε τον φόβο. Τα σπασμένα μπουκάλια των λικέρ έδωσαν και μυρωδιά στον φόβο… Σταματά να τρέμει η γη… Τρέμουν τα μέσα μας τώρα. Ζημιές, νεκροί, κατεστραμμένες περιουσίες, αναφιλητά στα τηλέφωνα… Είστε καλά;
Τίποτα δεν είναι δεδομένο… Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση σε όλες τις απαντήσεις.
