ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ΡΟΥΠΑΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΥ
Σε πέντε λεπτά video κατά την επίσκεψή του στην Ακρόπολη, ο πρόεδρος την ΗΠΑ Ομπάμα είπε όσα πολλοί Έλληνες έχουν ξεχάσει ή δεν αποτολμούν να αναδείξουν σήμερα. Με απλά λόγια εκθείασε τον πολιτισμό μας την ίδια στιγμή που κάποιοι κουκουλοφόροι μία μέρα μετά διέλυαν αυτόν ακριβώς τον πυλώνα του πολιτισμού, την παιδεία, με μολότοφ και βανδαλισμούς σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Ενώ όμως ο Ομπάμα τόλμησε, ελάχιστοι πολιτικοί στην χώρα μας έκαναν το βήμα για να αναδείξουν το αυτονόητο. Πως ο πολιτισμός και η παιδεία προστατεύονται από «άσυλο» όχι για λόγους μικροπολιτικής, αλλά ως βάση θεσμικής στήριξης.
Το άσυλο καταλύθηκε γιατί έτσι πιθανώς βολεύει όσους δεν επιθυμούν την ύπαρξη καθαρής ιστορικής μνήμης. Η σημαία κάηκε, γιατί για κάποιους είναι απλά ένα πανί. Τα ιδρύματα λεηλατήθηκαν γιατί ο ψευροαριστερισμός και η στρεβλή κουλτούρα της δημοκρατίας που «κουβαλάει» η αριστερά αυτής της απόχρωσης, δεν δέχεται περιορισμούς έστω και αν ποδοπατούνται τα δικαιώματα των πολλών. Πόλεις όπως η Πάτρα κάηκαν. Παρ΄όλα αυτά όμως, ενώ οι πολιτικοί είχαν την ευκαιρία να αναδείξουν το γεγονός πως οι παρεμβάσεις αποκατάστασης της τάξης και της θεσμικής υπόστασης σε κάθε «άβατο» της παιδείας και του πολιτισμού αποτελούν από μόνες τους ενέργειας προστασίας κεκτημένων ετών, απέτυχαν για ακόμα μία φορά.
Εν μέσω δηλώσεων για την ανεπάρκεια ή μη του υπουργού προστασίας του πολίτη, ή των εντολών που είχε η αστυνομία, κρύφθηκαν οι περισσότεροι πίσω από μικροπολιτικές προσεγγίσεις της μορφής που «κατάντησαν» την χώρα μας από μία δημοκρατία που αναγνώριζε αγώνες, σε «άβατο» κάθε μορφής χειραγωγούμενων ή μη «μπαχαλάκιδων». Αυτή η τακτική ετών όμως υπεκφυγών, εκφύλισε την δημοκρατία. Εκφύλισε τους θεσμούς και αδρανοποίησε τα αντανακλαστικά των πολιτών με αποτέλεσμα να θριαμβεύει εκ νέου η μικροπολιτική του μετρίου. Χάθηκε εκ νέου το νόημα της επετείου. Χάθηκα όμως μαζί για ακόμα μία φορά η ευκαιρία του πολιτικού συστήματος να δει την αλήθεια με καθαρή ματιά. Όσο όμως αυτό θα συντηρείται τόσο οι πολίτες θα συνεχίσουν να οδηγούνται από την τύφλωση της καθημερινότητας.
