Πρωτόγνωρες πολιτικές εξελίξεις βιώνει τις τελευταίες ώρες η ελληνική κοινωνία.
Η προσφυγή σε δημοψήφισμα δεν είναι συνηθισμένη διαδικασία για τον νεοέλληνα. Μόλις το μακρινό 1974 ήταν που κλήθηκαν τελευταία φορά οι πολίτες να επιλέξουν εάν επιθυμούσαν βασιλευομένη ή αβασίλευτή δημοκρατία. Άλλες εποχές , άλλα διακυβεύματα.
Εποχές που αγωνιζόμασταν και αγωνιούσαμε για τα πρώτα μεταπολιτευτικά δειλά βήματα της νεογέννητης δημοκρατίας. Προερχόμενης από την βάναυση κακοποίηση των στρατοκρατών.
Σήμερα 41 χρόνια μετά καλούμαστε να πούμε «το μεγάλο ναι , ή το μεγάλο όχι». Είναι η στιγμή των μεγάλων αποφάσεων, όπως σημείωνε και ο Καβάφης.
Όμως, γιατί δυστυχώς στην ελληνική ωμή πραγματικότητα, υπάρχει πάντα ο αντιθετικός σύνδεσμος, αυτή η τόσο σοβαρή για το μέλλον του τόπου απόφαση τείνει να εξελιχθεί σε κοινωνικό διχασμό.
Όσοι αρνηθούν θα είναι οι σύγχρονοι αντιστασιακοί που τιμούν την ιστορία των προγόνων τους.
Όσοι αποφασίσουν να κινηθούν στο «ναι», θα είναι η μετεξέλιξη των ραγιάδων, των παντοτινών οσφυοκαμπτών, των …πουλημένων στους δανειστές.
Κάπως έτσι δείχνει να διαμορφώνεται το πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό, οδεύοντας προς την πρωτόγνωρη διαδικασία.
Η Πολιτεία και πρωτίστως η κυβέρνηση οφείλει όχι μόνο να λάβει θέση για την κρισιμότατη απόφαση, μα και να διασφαλίσει την ελεύθερη βούληση των πολιτών.
Ο φόβος της κατακραυγής, του στιγματισμού, της διχόνοιας, θα αφήσει ανεξίτηλα τα χνάρια του για καιρούς μετά. Και μια κοινωνία διχασμένη, με δακτυλοδεικτούμενους πολίτες, δεν μπορεί ομόθυμα να αντιμετωπίσει τις δεδομένες προκλήσεις που θα ακολουθήσουν.
Όλα δεν λύνονται, ούτε τελειώνουν την Κυριακή 5 Ιουλίου. Μάλλον το αντίθετο θα πρέπει να αναμένουμε.
Γι’ αυτό απαιτείται ομοψυχία και κυρίως η διασφάλιση της ανεμπόδιστης έκφρασης. Και είναι μέλημα, αλλά και υποχρέωση των κυβερνόντων να αποφασίσουμε για τα σοβαρά ζητήματα με αληθινά ελεύθερη σκέψη!
