ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ΡΟΥΠΑ
Μπορεί η βροχή να ανέκοψε τον ενθουσιασμό των οργανωτών που είχαν σχεδιάσει μία πραγματικά ζεστή εκδήλωση όμως για άλλη μία φορά η επετειακή μέρα ανέδειξε το γεγονός πως υπάρχουν στην χώρα ελάχιστες περιπτώσεις που ένα έργο «αιώνα» -πρωτοποριακό για την εποχή του και αναγκαίο για τους κατοίκους την περίοδο εκείνη- σήμερα μέσω της αναβαθμισμένης λειτουργίας του είναι επίκαιρο όσο ποτέ. Όχι τόσο για λόγους συγκοινωνιακούς, αλλά κυρίως για λόγους ανάδειξης ενός φυσικού πλούτου από τους σπανιότερους και ομορφότερους στην Ευρώπη. Είναι δε από τις ελάχιστες επίσης φορές που η αναβάθμιση ενός έργου προσφέρει σημαντικά στην διαμόρφωση ενός εξαιρετικού αναπτυξιακού, τουριστικού προϊόντος για τον Δήμο Καλαβρύτων.
Δεν ξεχνώ τις ιστορίες του πατέρα μου που μου περιέγραφε εκτός από τις πεζοπορίες στον Βουραικό από το σπίτι στο χωριό –την Τράπεζα Αιγίου- την διαδρομή με τον «μουτζούρη». Ποιος δε θα πίστευε πως σήμερα ο ίδιος «μουτζούρης» αποτελεί μία από τις τουριστικές ατραξιόν του μικρού αυτού ταξιδιού. Ένα ταξίδι, η διαδρομή του οποίου πρέπει να επεκταθεί για να βοηθήσει ακόμα περισσότερο την αναπτυξιακή προσπάθεια των Καλαβρύτων σαν προορισμό όλου του έτους. Ο συνδυασμός αγώνων αλεξιπτώτου πλαγιάς, πεζοπορίας στο φαράγγι, βόλτα με τον οδοντωτό, επίσκεψη στο Σπήλαιο λιμνών καθώς και το χιονοδρομικό κέντρο διαμορφώνουν ένα προϊόν μοναδικό.
Ευκαιρία να διασυνδεθούν όλοι οι ξενοδόχοι της περιοχής και να κτίσουν ένα συνολικό πλαίσιο προσέλκυσης και χρηματοδότησης σε κοινή βάση και με κοινό σχεδιασμό.
