Αρνούμαι συνειδητά να καταγγείλω έτσι απλά για τα «καθωσπρέπει» την επίθεση στον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη.
Όχι γιατί το γεγονός δεν είναι καταδικαστέο, αλλά γιατί δεν είναι μεμονωμένο.
Σημαντικά θα προσφέρει στην κοινωνία ο πολιτικός εκείνος που θα αναλύσει σε βάθος το φαινόμενο της βίας που στρογγυλοκάθισε στην Ελλάδα τα τελευταία εννέα χρόνια της κρίσης.
Και το φαινόμενο αυτό, είναι βαθιά πολιτικό.
Δεν αρκεί λοιπόν απλά να καταδικάζεις. Πρώτα πρέπει να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου για αυτή την κατρακύλα μεγάλης μερίδας της κοινωνίας που σιωπά και μέσα της ανακουφίζεται όταν βλέπει έναν ηλικιωμένο άνθρωπο να τραμπουκίζεται από καμιά εκατοστή μάγκες…
Κώστας Χατζηδάκης, Γιώργος Κουμουτσάκος Γιάννης Μπουτάρης. Τρία θύματα που ξυλοκοπήθηκαν σε διαφορετικές εποχές αλλά μέσα στην περίοδο των μνημονιακών χρόνων.
Ο πρώτος τότε που στο Σύνταγμα διαδήλωναν οι αγανακτισμένοι.
Ήταν η εποχή που όποιος βιαιοπραγούσε σε βάρος πολιτικού ήταν ας πούμε ένας μικρός «ήρωας» που «τα έβαζε με το σάπιο πολιτικό σύστημα» που ευθυνόταν για όλα τα δεινά του λαού.
Το ίδιο πολιτικό σύστημα που «χτύπαγε» 40αρια και 45άρια στις εκλογές με την ψήφο και του μικρού «ήρωα» που στη συνέχεια αγανάκτησε και βάραγε με την ομπρέλα.
Θύμα αυτής της λογικής και ο Κουμουτσάκος, για άλλους λόγους, αλλά με την ίδια τραμπούκικη φιλοσοφία θύμα και ο Μπουτάρης
Οι μάζες που εξέθρεψαν την βία είναι αλήθεια ότι «ευλογήθηκαν» συχνά πυκνά από πράξεις ή παραλείψεις μεγάλου τμήματος του πολιτικού συστήματος.
Στις πρώτες εποχές οι αγανακτισμένοι αποτέλεσαν την δεξαμενή των ψήφων των κομμάτων που επένδυσαν στον λαϊκισμό.
Σαν χθες θυμάμαι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ να είναι στο πλευρό μαζών μέρος των οποίων δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να ανοίξει κεφάλια και να λειτουργήσει σαν όχλος.
Σαν χθες τους θυμάμαι να «ντοπάρουν» τα πλήθη μιλώντας για χιλιάδες αυτοκτονίες που οφείλονταν στους πολιτικούς των μνημονίων, άσχετα αν από τον Γενάρη του 2015 όλες οι αυτοκτονίες οφείλονταν στα ψυχολογικά προβλήματα του κάθε αυτόχειρα.
Και είναι σήμερα που κάποιοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την τραμπούκικη επίθεση στον Γιάννη Μπουτάρη (ευτυχώς όχι πολιτικοί) , εύχονταν να είχε πιάσει στόχο η βόμβα που έσκασε στα χέρια του Λουκά Παπαδήμου.
Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια ζήσαμε απίθανα πράγματα. Ο παραλογισμός διαδέχτηκε την λογική, και η βία την κανονικότητα.
Και αυτόν τον παραλογισμό τον εξέθρεψε ο λαϊκισμός που έγινε μέρος της δεξαμενής σκέψης και πρακτικής του πολιτικού συστήματος και συμπαρέσυρε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας.
Τώρα, δεν μένει παρά να καταδικάσουμε την επίθεση σε βάρος του Δημάρχου Θεσσαλονίκης.
Αλλά να λησμονήσουμε ταυτόχρονα τις επιθέσεις του Ρουβίκωνα, τις οποίες κάποιοι χαρακτηρίζουν ως … «ακτιβιστικές ενέργειες»
Να λησμονήσουμε εκείνους που διαρκώς καίνε τα πάντα στο πέρασμά τους, στοχοποιούν και λιντσάρουν συμπολίτες μένοντας στην πλειοψηφία τους ατιμώρητοι.
Η βία δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο που αντιμετωπίζεται με α λα καρτ καταγγελίες και συναισθήματα.
Η βία είναι ένα βαθιά πολιτικό ζήτημα, για το οποίο όλοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Το πολιτικό σύστημα, οι πρωταίτιοι, ακόμη και τα θύματά της.
Αυτή είναι η αλήθεια. Και όσο δεν την αντιληφθούμε έγκαιρα, θα δούμε και άλλους προπηλακισμούς και άλλες επιθέσεις.
