Την ώρα που στην τηλεόραση «παίζουν» εκπομπές για την οικονομία, έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε τις αντιδράσεις των θαμώνων στα καφενεία που επιλέγουν να περάσουν λίγο χρόνο από το πρωινό τους, ή να χαλαρώσουν μετά από μία δύσκολη μέρα με μία μπύρα ή ένα τσίπουρο.
Όροι δυσνόητοι για τους περισσότερους, αλλά κυρίως αδυναμία να καταλάβουν τις συνέπειες των όσων ακούν. Από την μία πλευρά “spreads”, ESM, ομόλογα, ρήτρες, κούρεμα χρέους και τόσα άλλα που με περισπούδαστο τρόπο οι πολιτικοί προσπαθούν να αναλύσουν. Κάθε πλευρά από την δική της οπτική. Από την άλλη η μετάφραση αυτής της Βαβέλ των εννοιών –ακόμα και για όσους δεν τις γνωρίζουν- αναδεικνύει την σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας.
Στα καφενεία στις πόλεις, κάποια κουβέντα μπορεί να γίνεται. Στα χωριά και μεταξύ των μεγαλύτερων σε ηλικία, απαξίωση και χλευασμός των πάντων. Οι δύσκολες οικονομικές έννοιες μεταφράζονται από πολλούς σαν μία ακόμα προσπάθεια του συστήματος να «περιτυλιχθεί» για πολλοστή φορά η ανειλικρίνεια κατ΄αυτούς των πολιτικών. Στον αντίποδα της συζήτησης ή της επικοινωνίας, ελάχιστοι πολιτικοί είναι εκείνοι που έχουν την διάθεση να «μπλέξουν» με τα δύσκολα. Ο ένας λόγος είναι πως πολλοί δεν καταλαβαίνουν οι ίδιοι. Ο άλλος είναι πως προτιμούν την παλιά πεπατημένη της φλυαρίας. Της ανούσιας πολιτικής συζήτησης απλά και μόνον για να τονίσουν κάποια παρουσία. Κάποιο ρόλο στα δρόμενα.
Δυστυχώς, δεν αρκεί το «κανάκεμα» μίας παλαιάς κοπής πολιτικών προς παλαιούς ψηφοφόρους. Η «περιφορά» ανά τον νομό χωρίς προτάσεις και πολιτικό λόγο που να πείθει, φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα. Στα καφενεία άλλωστε το ρητό « τα πολλά λόγια είναι φτώχια» έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό, καθώς οι περισσότεροι από το «έμπειρο» πολιτικό προσωπικό κατάφεραν λίγα. Εκτός από ρουσφέτια και διορισμούς σε αντάλλαγμα ψήφων …ελάχιστα. Αυτά σήμερα είναι άνευ σημασίας. Το σήμερα των πολιτικών δεν έχει την πολυτέλεια παραπλανητικών υποσχέσεων. Δεν πείθει η «παλιά» παλαιοκομματική σχέση. Η ανενεργός πολιτική δεν έχει πλέον ουσία. Ούτε για το…καφενείο.
Τα ερωτήματα του… καφενείου δεν απαντώνται με spreads και γενικόλογους αφορισμούς. Απαντώνται με γνώση και ειλικρίνεια. Αλλωστε, το τσίπουρο και οι καφέδες του παρελθόντος που μεταφράζονταν σε διορισμούς και «δουλειές», έχουν κοστίσει ακριβά. Έχουν μετατραπεί σε απαξίωση και ανάγκη να απόδειξης πως υπάρχουν πολιτικοί που «κουβαλάνε» εμπειρίες δουλειάς, προτάσεις και ειλικρινή διάθεση για να «βρίσκονται» και να συζητάνε ανυστερόβουλα κοντά στον πολίτη.
Τα οικονομικά της «υψηλής» κουλτούρας δεν έχουν θέση στο καφενείο. Στον τόπο ανάλυσης της καθημερινότητας. Τα μόνα οικονομικά που αντιλαμβάνονται πλέον είναι το γεγονός πως και ο καφές ακόμα έχασε την γλύκα του. Ακόμα και γιαυτόν δεν περισσεύει σεντ. Ο πικρός καφές της καθημερινής επιβίωσης αναζητά μία λύση προς την ανάκτηση της αξιοπρεπούς καθημερινότητας και της ειλικρινούς σχέσης μεταξύ πολιτικών και πολιτών. Μεταξύ των παλαιών και των νεότερων.
