ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΥΦΑΝΤΟΥ, ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΠΑΠΑΔΗΜΑΤΟ
Είναι δύσκολη η απόφαση να θέσεις τον εαυτό σου στην κρίση των πολιτών. Να ζητήσεις τον σταυρό προτίμησης του συνδημότη σου.
Αν λάβεις την απόφαση επιπόλαια, είναι βέβαιο ότι δεν εκτιμάς την κρίση του και αγνοείς τις καθημερινές του ανάγκες στην πόλη που και αυτός ζει μαζί σου.
Αν κρίνεις ότι μπορείς να συνδράμεις στον βασικό του στόχο που είναι η βελτίωση της ποιότητας της ζωής του, θα πρέπει να εξετάσεις το πώς θα τα καταφέρεις και με ποιον τρόπο ξέρεις να το κάνεις.
Δεν είναι εύκολο. Και ιδιαίτερα όταν η σχέση που επιδιώκεις να αναπτύξεις μαζί του, είναι αληθινή και έντιμη.
Στην πραγματικότητα οι αυτοδιοικητικές εκλογές δημιουργούν συνθήκες που μάλλον εξυπηρετούν υποψηφιότητες οι οποίες περιορίζονται στην απλή χειραψία και στην αναζήτηση ψηφοφόρων μέσα από φιλίες, συγγένειες και κοινωνικές γνωριμίες.
Αυτές οι σταθερές δημιουργούν ενίοτε δημοτικές ομάδες που στην ουσία δεν εξυπηρετούν σε ένα σημαντικό βαθμό τις ανάγκες των δημοτών. Και αυτό γιατί το κριτήριο της ψήφου «χτίζεται» σε πολύ στενά πλαίσια και πόρρω απέχει από την ουσία της εκλογικής προτίμησης που δεν είναι άλλη από την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πολιτών.
Κατά συνέπεια, η απόφασή σου θα πρέπει να συμπεριλάβει και αυτή τη διάσταση. Στηρίζεσαι μόνο σε γνωστούς και φίλους, ή στην πραγματικότητα η υποψηφιότητά σου θα πρέπει να εκκινήσει από τα πραγματικά προβλήματα της πόλης σου τα οποία θα πρέπει να γνωρίζεις ή και να μάθεις μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια;
Η δική μου απόφαση οριστικοποιήθηκε όταν αισθάνθηκα ότι πληρώ την δεύτερη προϋπόθεση, παρά το γεγονός ότι σέβομαι και εκτιμώ και τους φίλους που συμπαρίστανται σε αυτή την προσπάθεια.
Δεν αρκούν οι γνωριμίες σε μία αυτοδιοικητική αναμέτρηση. Χρειάζεται να γνωρίζεις, να μαθαίνεις και να μπορείς να υλοποιείς.
Χρειάζεται να οραματίζεσαι έναν σύγχρονο και ευέλικτο Δήμο, που θα πολεμά, θα διεκδικεί και θα κερδίζει για τους δημότες.
Η Αυτοδιοίκηση δεν είναι πολιτικό μετερίζι. Έχει συγκεκριμένους στόχους και χρειάζεται συγκεκριμένο σχέδιο.
Έτσι το αποφάσισα. Και θεωρώ ότι η συμπόρευσή μου με τον Νίκο Παπαδημάτο ήταν η επιλογή που «κούμπωνε» με όλες αυτές τις σκέψεις.
Δεν επιλέγω τον δρόμο της σταυροθηρίας, αν και στις εκλογές χρειάζομαι τον σταυρό προτίμησης.
Προτιμώ να προκρίνω σε αυτό τον αγώνα την προσπάθεια να ακούσω και να προτείνω. Και μετά το αποτέλεσμα, να είμαι σε θέση να κάνω πράξη όσα γνωρίζω αλλά και όσα έμαθα.
