ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΒΡΑΜΙΔΗ
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ
Βρισκόμαστε στο Δεκέμβριο του 1920. Έχουν μόλις προηγηθεί οι εκλογές του Νοεμβρίου με τη συντριβή των Βενιζελικών και το θρίαμβο των Κωνσταντινικών. Οι νικητές προκηρύσσουν δημοψήφισμα για την επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου που τον έχουν εξορίσει από την Ελλάδα, ως φιλογερμανό, οι αγγλογάλλοι της Αντάντ, στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.
Οι νικητές σύμμαχοι, λίγο πριν το δημοψήφισμα επιδίδουν κοινή διακοίνωση εξηγώντας τις αντιρρήσεις τους για την επάνοδο του Κωνσταντίνου. Ουδέν πρόβλημα. Το δημοψήφισμα γίνεται, ο Κωνσταντίνος επιστρέφει και χιλιάδες λαού διαδηλώνουν πανευτυχείς φωνάζοντας το ιστορικό σύνθημα «έτσι θέλαμε και τον φέραμε».
Η κορυφαία αντιβενιζελική εφημερίδα (Σκριπ) εξηγεί την επομένη του δημοψήφισματος, γιατί οι Έλληνες αγνόησαν τις πιέσεις των μεγάλων δυνάμεων.
«Ας υποθέσω προς στιγμήν ότι θα απεφάσιζαν να μετέλθουν μέσα πιεστικά εναντίον μου. Ποία θα είνε αυτά; Αποκλεισμός; Ο πόλεμος έληξε και εις το καταστατικόν της Κοινωνίας των Εθνών υπάρχει διάταξις απαγορευτική. Εμπορικός αποκλεισμός; Είμαι πελάτης των, καταναλωτής δηλαδή. […] Βεβαίως θα εζημιούμην εγώ, αλλά θα εζημιούντο άλλο τόσον και αυτοί. Οικονομικαί πιέσεις; Και αυταί θα ήσαν επιζήμιοι και δι’ αυτούς, εφ’ όσον είναι δανεισταί μου και εγώ οφειλέτης των. Αναθεώρησις της Συνθήκης των Σεβρών εις βάρος μου; Ανεξαρτήτως του ότι κρατώ διά του Στρατού μου την Θράκην και την Σμύρνην, αποφασισμένος να μη τας εγκαταλείψω […] προς ποίον θα έδιδον την Σμύρνην και την Θράκην αν μου τας αφήρουν;».
Η συνέχεια; Είναι η Μικρασιατική καταστροφή…
