Η πρόσφατη κρίση απέδειξε πως χρειάζεται πλέον ειλικρίνεια και όχι υποσχέσεις εντυπωσιασμού, λαϊκισμού και “γέφυρες ασάφειας”

Ας προσωποποιήσουμε την κρίση, ας την κοιτάξουμε κατάματα και ας ακούσουμε τι έχει να μας πει. Είναι εύκολο, και βολικό ίσως, να επιρρίπτονται ευθύνες σε μία αφηρημένη έννοια, αποφεύγοντας τεχνηέντως να αποδοθούν σ εκείνους που την προκάλεσαν ή με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους την διαιωνίζουν. Η οικονομική κρίση προκάλεσε και προκαλεί δεινά που οφείλουμε να ξεπεράσουμε. Το οφείλουμε στην πατρίδα μας, στην ιστορία μας, αλλά κυρίως στις επόμενες γενιές.

Εφόσον το πολιτικό σύστημα αντιληφθεί πως στην παρούσα φάση μόνο σε κοινή γραμμή πλεύσης μπορεί να ανακτήσει την αξιοπιστία του, η Ελλάδα δεν χρειάζεται να χάσει χρόνο  με τις πολιτικές δυνάμεις να παραμένουν φοβικά οχυρωμένες πίσω από στείρες και παρωχημένες “ιδεολογίες”. Η πρόσφατη κρίση απέδειξε πως χρειάζεται πλέον ειλικρίνεια και όχι υποσχέσεις εντυπωσιασμού, λαϊκισμού και “γέφυρες ασάφειας” και κεκαλυμμένης ασυδοσίας.

Η ανάταξη, η ανασύνταξη, η ανάπτυξη, η ανασυγκρότηση και η αναδιοργάνωση προϋποθέτουν μία έννοια επιβεβλημένη. Την ανανέωση. Μία επί της ουσίας ανανέωση, που οφείλει να ξεκινήσει από τα πρόσωπα και να επεκταθεί σε όλες τις εκφάνσεις της πολιτείας και του κράτους.