ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ΡΟΥΠΑ
ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ. Σημαδιακή μέρα η έναρξη της Σχολικής χρονιάς. Ξεκινούν τα σχολεία. Εμπιστευόμαστε για μία ακόμα χρονιά τα παιδιά μας στους δασκάλους και καθηγητές. Ευτυχώς, την μέρα αυτή τελείται ακόμα ο Αγιασμός καθώς με την ισοπέδωση των πάντων κινδυνεύει και αυτός ακόμα.
Εμπιστευόμαστε λοιπόν. Ίσως η μοναδική περίπτωση στην ζωή μας που βάζουμε «συνοδηγό» στην προσπάθεια διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας. Μία μέρα λοιπόν που πρέπει να τιμάμε το Σχολείο και τον δάσκαλο. Μία μέρα όμως, που οι πολιτικοί -και όχι μόνον -θεωρούν πως αποτελεί καλή βάση παρουσίας και έμμεσης προβολής τους.
Οι πολιτικοί που ευθύνονται όμως για την κατάντια της παιδείας, για τα ετοιμόρροπα σε πολλές περιπτώσεις κτίρια, για ένα σχέδιο «Αθηνά» που λειτούργησε «λογιστικά» και όχι παιδαγωγικά, για κενές θέσεις όπου υπάρχει ανάγκη, δεν θα έπρεπε να έχουν παρουσία. Ειδικά την περίοδο αυτή. Ακόμα και εκείνοι που φέρουν το μικρότερο μερίδιο ευθύνης θα πρέπει να απέχουν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την αδυναμία τους να παρέμβουν με τον τρόπο που πιθανώς θα ήθελαν. Βέβαια αν θυμηθούμε λίγο τον περσινό Αγιασμό, είμαι σίγουρος πως είναι δύσκολο να ξεχάσουμε τις συνδικαλιστικές παρεμβάσεις των «οργανωμένων» παιδαγωγών παρουσία των παιδιών και των γονέων. Ένας εκφυλισμός. Μία απρέπεια την σημαντική αυτή στιγμή.
Υπάρχει πρόβλημα γενικότερο να γίνει αντιληπτό πως όλες οι στιγμές δεν είναι ίδιες. Σίγουρα δεν βρισκόμαστε στην περίοδο όπου στα χωριά τα παιδιά πήγαιναν ακόμα και ξυπόλητα να μάθουν γράμματα. Όμως, η απογύμνωση των συνεκτικών κοινωνικών ιστών, της παιδαγωγικής αισθητικής σε πολλές βαθμίδες της εκπαίδευσης – παρά τις φιλότιμες προσπάθειες πολλών δασκάλων και καθηγητών – καθώς και της παραδοσιακής κουλτούρας, μας οδηγεί σε αυτόν τον τομέα να περπατάμε πολλές φορές με τα παιδιά μας «ξυπόλυτοι στ΄αγκάθια».
Πολλά χρόνια πριν η παρουσία των πολιτικών μπορεί ίσως να είχε νόημα. Τα λάθη δεν ήταν εμφανή ακόμα. Οι αδυναμίες …κρυφές. Σήμερα όμως ποιος ό λόγος της παρουσίας τους όταν είτε βγάζουν λόγους χωρίς να υπολογίζουν την αγωνία των γονέων και των «δασκάλων». Ποιος ο λόγος της παρουσίας τους όταν δεν τολμούν να πουν αλήθειες. Ποιος ό λόγος της παρουσίας τους σε μία τελετή για λίγους … « μυημένους» στην ευαίσθητη πορεία του γονέα που αγωνιά για το μέλλον του παιδιού του;
