Του Πρεσβύτερου
Γεώργιου Δημητρόπουλου
Η περίοδος πριν το Πάσχα, με την κορύφωση της Μεγάλης Εβδομάδας και της Αναστάσεως του Χριστού, είναι ιδιαίτερα φορτισμένη από ευκαιρίες πνευματικού προβληματισμού, προσεγγίσεως του Θεού, προσευχής και αποφάσεων μετάνοιας… κι αυτό αφορά όλους τους χριστιανούς και ιδιαίτερα όσους το κάνουν έργο να βιώσουν συνειδητά την πνευματική ένταση της περιόδου, με την κατάλληλη πνευματική προετοιμασία. Αν ανοίξουμε ειλικρινά την καρδιά μας στη συγγνώμη που ανέτειλε από τον Τάφο Του, αν αφήσουμε να την πλημμυρίσει το Φώς της Αναστάσεως, αν προσκυνήσουμε την παρουσία του Αναστάντος, θα δεχθούμε κι εμείς τη δύναμη της Αναστάσεως. Τότε και μόνο τότε θα καταλάβουμε το νόημα του Σταυρού και θα μπορέσουμε να διεισδύσουμε, όσο ανθρωπίνως γίνεται, στο Μυστήριο του Πάθους. Καθότι, η ανάσταση του Χριστού θα ήταν για μας χωρίς σημασία, αν το φώς του Χριστού δεν καταύγαζε ταυτοχρόνως και το εσωτερικό μας σκότος. Δεν μπορούμε να γιορτάσουμε επάξια την Ανάσταση του Χριστού, αν μέσα στη ψυχή μας το φώς που έφερε ο Σωτήρας μας δεν νικήσει εντελώς το σκοτάδι των αμαρτιών μας. Ωστόσο, παρά την ελάχιστη ενδεχομένως ετοιμασία μας, παρά το ότι δεν είμαστε καθαροί, ο Ιησούς μας προσκαλεί να εισέλθουμε στην Πασχάλια χαρά. Στην χαρά της Αναστάσεως.
Στη μεγάλη γιορτή της Αναστάσεως, η Εκκλησία μας ξαναφέρνει ολοζώντανα, με όλη τη λαμπρότητα και την ένταση της λατρείας της, τη μεγαλειώδη αλήθεια: Χριστός Ανέστη! Για να μας καλέσει να απαντήσουμε, όχι μόνο με το στόμα μας αλλά με την καρδιά, με την βούλησή μας: Αληθώς Ανέστη! Και ταπεινά να δεηθούμε: «πρόσθεσέ μας, Κύριε, πίστη στην Ανάστασή Σου». Για να χαρούμε την υπέρβαση του αδιεξόδου του θανάτου. Για να απορροφήσουμε κάτι από το ανέσπερο φώς αλήθειας και ελπίδας που έφερες στην ανθρωπότητα. Για να νιώσουμε κάτι από την ανεξάντλητη μεταμορφωτική δύναμή της. Ως εκ τούτου, το Πάσχα είναι μια έντονη κλήση για αφύπνιση· για να ανθίσει και πάλι και να καρποφορήσει η αναστάσιμη πίστη μας. Για να συντονισθούμε εκ νέου στον ορθόδοξο ρυθμό της πνευματικής ζωής, να ξαναβρούμε το αναστάσιμο ήθος. Όλα βρίσκουν νόημα και λύση μέσα στο φώς και την χαρά της Αναστάσεως του Χριστού, ο Οποίος είναι ο Νικητής του θανάτου, η ζωή του κόσμου. Η εμπιστοσύνη και η αγάπη μας στον αναστάντα Κύριο, γεμίζουν την ύπαρξή μας, για την κατανόηση και αντιμετώπιση των δύο μεγάλων υπαρξιακών ζητημάτων: του θανάτου και της ζωής. Διότι: «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».
Επομένως, η Εκκλησία μας παρουσιάζει το μυστήριο της χριστιανικής μας πίστης, ως μυστήριο του φωτός. «Δεύτε λάβετε φώς εκ του ανεσπέρου φωτός, και δοξάσατε Χριστόν τον Αναστάντα εκ νεκρών»! Εκείνο το Φώς, δηλ. ο Χριστός, του οποίου τη γέννηση υπέδειξε το άστρο της Βηθλεέμ, έλαμψε ανάμεσά μας με μια λάμψη διαρκώς αυξανόμενη· το σκότος (αμαρτία) του Γολγοθά δεν μπόρεσε να σβήσει το φώς. Ξαναφέγγει τώρα ανάμεσά μας, και όλα αυτά τα αναμμένα κεριά που κρατούν στα χέρια τους οι πιστοί, μαρτυρούν το θρίαμβο του φωτός. Μαρτυρούν την Ανάσταση του Χριστού και, με αυτό τον τρόπο, δηλώνεται η βαθιά πνευματική σημασία του Πάσχα, που είναι το πέρασμα από τον πόνο των Παθών στην Ανάσταση των ψυχών… ένα διαρκές πέρασμα, από τα επίγεια προς τα ουράνια και αιώνια!
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ, ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ
