Πρός
τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα
τῆς Ἱερᾶς καί Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως Πατρῶν
Παιδιά μου εὐλογημένα,
«Πάσχα ἱερόν ἡμῖν σήμερον ἀναδέδεικται».
Μετά τήν κατανυκτική περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, λαμπροφοροῦντες ἑορτάζομε τήν φωτοφόρο καί ἁγίαν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἀγαλλομένῳ ποδί, βαστάζοντες τίς ἀναστάσιμες λαμπάδες, δόξαν ἀναπέμπομεν στόν ἐκ τάφου ἀνατείλαντα Κύριο, ὁ Ὁποῖος μᾶς ἀξίωσε νά φθάσωμε στό Πάσχα.
Στό πέρασμα δηλαδή ἀπό τήν φθορά στήν ἀφθαρσία,
ἀπό τό σκοτάδι στό φῶς,
ἀπό τά ἐπίγεια στά ἐπουράνια,
ἀπό τόν θάνατο στή ζωή.
Χαίρων καί σκιρτῶν ἀπό καρδίας, γιά τό Ἃγιο Πάσχα, ὁ Ἰωσήφ Βρυένιος λέγει:
«…Πάσχα διάβασις ἀπὸ τοῦ σκότους εἰς φῶς. Πάσχα ἐξέλευσις ἀπὸ τοῦ Ἅδου εἰς γῆν. Πάσχα ἀνάβασις ἀπὸ τῆς γῆς εἰς τοὺς Οὐρανούς. Πάσχα μετάβασις ἀπὸ θανάτου εἰς τὴν ζωήν. Πάσχα ἀνάστασις τῶν πεπτωκότων βροτῶν. Πάσχα ἀνάκλησις τῶν ἐξορίστων Ἐδέμ. Πάσχα ἀνάρρυσις τῶν αἰχμάλωτων φθορᾷ. Πάσχα πιστῶν ἡ ὄντως ζωή…».
Γι’ αὐτό καί πανεφροσύνως διακηρύττομε μαζί μέ τούς Ἁγίους Ἀποστόλους καί πάντας τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, μαζί δηλαδή, μέ τούς υἱούς τῆς Ἀναστάσεως, ὃτι ὁ ἂνθρωπος ζεῖ πραγματικά, ὃταν πιστεύῃ στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί εἶναι ἑνωμένος μέ τόν Ἀναστάντα Κύριο, ὃταν εἶναι ἐνεργό μέλος τῆς ἁγίας Του Ἐκκλησίας.
Ὃσοι δέν πιστεύουν στήν Ἀνάσταση καί δέν συμμετέχουν στή μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἁπλῶς βιολογικές ὑπάρξεις, ἀφοῦ δέν γεύονται τῆς ὂντως ζωῆς, πού εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Ἡ Ἀνάσταση εἶναι ἐμπειρία χαρᾶς, ὂχι μόνο γιά τόν ἂνθρωπο, ἀλλά γιά τήν σύμπασα κτίση: «Χαρᾶς τά πάντα πεπλήρωται τῆς Ἀναστάσεως τήν πεῖραν εἰληφότα».
Τό Πάσχα εἶναι ἐπαγγελία εἰρήνης, ἀφοῦ ὁ Ἀναστάς Κύριος τήν εἰρήνην χαρίζεται κατά τήν ἰδική Του θεία διαβεβαίωση: «Εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν, οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν ὑμῖν»
Ἡ λαμπροφόρος ἡμέρα τῆς Ἐγέρσεως τοῦ Κυρίου ἐκ τοῦ Τάφου, εἶναι βίωση τῆς ἀγάπης: «Ἀναστάσεως ἡμέρα καί λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει καί ἀλλήλους περιπτυξώμεθα, εἲπομεν ἀδελφοί καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς, συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει…».
Μέσα ἀπό αὐτή τήν βίωση τῆς χαρᾶς, τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀγάπης καί τήν ἐμπειρία γενικῶς τῆς Ἀναστάσεως, δηλώνεται ἡ νίκη τῆς ζωῆς ἐναντίον τοῦ θανάτου καί κηρύττεται τοῦ φρικτοῦ Ἂδου ἡ κατάργηση.
Γι’ αὐτό τόν λόγο σήμερα, ἀλλά καί πάντοτε, οἱ ἂνθρωποι οἱ καταλαμπόμενοι ἀπό τό ἀνέσπερο ἀναστάσιμο φῶς, μαζί μέ τούς Ἀγγέλους χαίρουν καί πανηγυρίζουν κραυγάζοντες:«Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν ὁ Σωτήρ τοῦ κόσμου καί ἐπλήρωσε τά σύμπαντα εὐωδίας. Χαίρετε λαοί καί ἀγαλλιᾶσθε».
Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος ὁ μεγάλος αὐτός πανηγυριστής τῆς Ἀναστάσεως μέ τήν χρυσή φωνή του καί τήν πνευματική του λύρα συνεπαίρνει τά πλήθη καί καταγελῶντας τόν θάνατο δίδει τό μήνυμα τῆς ὂντως ζωῆς.
Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον;
Ποῦ σου, ἅδη, τό νῖκος;
Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι.
Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.
Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι.
Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται.
Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος.
Χριστός γάρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο.
Σήμερα, κατά τήν μεγάλη αὐτή ἡμέρα καί ἑορτή τοῦ Πάσχα, ἐπισκεπτόμεθα νοερά καί ἐναγκαλιζόμεθα τούς ἀδελφούς μας πού ζοῦν στήν ξηνητειά, μακράν τῆςΠατρίδος μας, τούς ὁμογενεῖς ἀδελφούς μας καί τούς ἀπευθύνομε μέ ἀγάπη, ἐκ βάθους ψυχῆς, τόν ἀναστάσιμο χαιρετισμό καί ἀσπασμό « Χριστός Ἀνέστη».
Ἐπίσης προσευχόμεθα καί γιά τούς Ἓλληνες Ἀξιωματικούς πού κρατοῦνται στίς Τουρκικές φυλακές, γιά τόν Ἂγγελο καί τόν Δημήτρη καί παρακαλοῦμε τόν Ἀναστάντα Κύριο, νά τούς χαρίσῃ τήν ἐλευθερία, ὣστε νά ἐπιστρέψουν σύντομα στήν Πατρίδα μας καί στούς δικούς τους ἀνθρώπους.
Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί,
Εὒχομαι ἀπό τά βάθη τῆς ψυχῆς μου τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως, νά καταυγάζῃ τήν ζωή σας καί ἡ χαρά καί ἡ εἰρήνη τοῦ ἐκ τάφου ἀνατείλαντος Σωτῆρος ἡμῶν νά γλυκαίνῃ τήν πορεία σας, εἰς ἒτη πολλά, ἀναστάσιμα καί εὐλογημένα.
Σᾶς ἐναγκαλίζομαι πατρικά καί σᾶς ἀσπάζομαι ἀναστάσιμα. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ἀδελφοί μου καί τέκνα ἐν Κυρίῳ.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο Π Α Τ Ρ Ω Ν Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ
