ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ ΡΟΥΠΑ
Πέρασε και αυτή η εβδομάδα των Παθών του Κυρίου. Βιώσαμε άλλη μία Ανάσταση που έστω και για λίγο μας έκανε να νιώσουμε την ανάταση της θρησκευτικότητας της χαρμόσυνης είδησης.
Κάθε χρόνο όμως, εδώ και οκτώ χρόνια σχεδόν, αυτή η εμπειρία διαρκεί τόσο λίγο όσο να μην έχει την δυνατότητα να διαγράψει ή να απαλύνει τα προβλήματα της καθημερινότητας. Τον Γολγοθά και τα πάθη εκατοντάδων χιλιάδων συμπολιτών μας που από την επόμενη της Αναστάσεως εβδομάδα αντί να έχουν την δυνατότητα να δουν την καθημερινότητά τους να βελτιώνεται, θα κληθούν για άλλη μία φορά –ή θα υποχρεωθούν-να δέχονται στωικά την ενημέρωση της «διαπραγμάτευσης» για το πόσο ακόμα θα μειωθεί το εισόδημα ή η σύνταξή τους.
Δεν θα αδικήσω κανέναν που θα σπεύσει να χαρακτηρίσει τα γραφόμενά μου ως λαϊκισμό. Ίσως, είναι η μόνη διέξοδος επικοινωνίας όσων μπορούμε ακόμα να αναδεικνύουμε τα προβλήματα και να στιγματίζουμε όσους τα προκάλεσαν και τα προκαλούν. Είναι ένα παιγνίδι μας για την ανάδειξη μίας πραγματικότητας που κάποιοι κατά το παρελθόν ήθελαν να την παρουσιάζουν ως αρνητισμό ή φαντασίωση. Μόνο που η κρίση την οποία περιγράφουμε δεν είναι κρίση «φαντασιώσεων». Η επικοινωνιακή όμως αυτή «επιβίωση» (survival) όλων όσων έχουμε το μεράκι να γράφουμε, είναι μία μικρογραφία του επικοινωνιακού ρόλου που παίζει ένα πραγματικό παιγνίδι στις τηλεοράσεις. Ένα παιγνίδι που μπήκε στην ζωή μας τόσο έντονα για τον απλούστατο λόγο πως ο πολίτης αναζητώντας μία έστω και εφήμερη ηρεμία στην καθημερινότητά του, ένα θέμα λιγότερο καταθλιπτικό να συζητάει με τον φίλο ή την οικογένειά του, έχει ανάγκη να βιώσει την στιγμιαία επιβίωση (survival) μέσα από τους εικονικούς στίβους μάχης του “Survivor”.
Αφού φθάσαμε στο σημείο να γίνεται συζήτηση για το γεγονός ότι διακόπηκε το “survivor” την Μεγάλη Εβδομάδα για να μην «εμπλακεί» με την θρησκευτικότητα των Ελλήνων, γίνεται αντιληπτό πως έχουμε αγγίξει επίπεδα διαλογισμού που μόνον σκεπτικισμό προκαλούν. Ας είναι λοιπόν. Το «Άγιο Φως » έστω και για φέτος «κέρδισε» το “survivor”. Άσχετα αν κάποιοι στο όνομα αυτού, θεώρησαν πως ο λαϊκισμός που δεν έχει θέσει με θρησκευτικά θέματα, θα μπορούσε «παραπλεύρως» να χρησιμοποιηθεί για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας στον κατεξοχήν στίβο του λαϊκισμού τα τελευταία χρόνια. Την Βουλή. Μπορεί λοιπόν να επικράτησε το αίσθημα της θρησκευτικής κατάνυξης έναντι του θεάματος αυτή την Μεγάλη Εβδομάδα, όμως για κάποιους η μέσω του survivor ανάδειξή τους δεν αποτέλεσε παρά μόνον ακόμα μία «λαμπάδα» πολιτικής σοβαροφάνειας που θα πρέπει να εκλείψει αν είναι κάποια στιγμή να βιώσουμε την Ανάστασή μας ως χώρα και ως Έθνος.
