Η Δυτική Αχαΐα είναι μια περιοχή με σημαντικά πλεονεκτήματα: γεωργική παραγωγή, μεγάλη ακτογραμμή, εγγύτητα με την Πάτρα, πρόσβαση σε οδικούς άξονες και ανθρώπινο δυναμικό. Παρ’ όλα αυτά, εδώ και δεκαετίες δεν έχει καταφέρει να μετατρέψει αυτά τα πλεονεκτήματα σε βιώσιμη ανάπτυξη. Το ερώτημα δεν είναι μόνο γιατί η περιοχή έμεινε πίσω, αλλά και γιατί η προσπάθεια αλλαγής που επιχειρεί ο δήμαρχος Γρηγόρης Αλεξόπουλος συναντά δυσκολίες.
Η Δυτική Αχαΐα βρίσκεται δίπλα σε ένα από τα μεγαλύτερα αστικά και πανεπιστημιακά κέντρα της χώρας, την Πάτρα. Θεωρητικά αυτό θα έπρεπε να λειτουργεί ως αναπτυξιακός μοχλός. Στην πράξη, όμως, η περιοχή λειτούργησε επί δεκαετίες περισσότερο ως περιφέρεια της Πάτρας παρά ως αυτόνομος αναπτυξιακός πόλος.
Η οικονομία παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τη γεωργία και τις επιδοτήσεις, χωρίς ισχυρή μεταποίηση, χωρίς οργανωμένα επιχειρηματικά οικοσυστήματα και χωρίς σημαντική προσέλκυση επενδύσεων. Πατάτα, ντομάτα, καρπούζι… και αν δεν το πούλαγαν το πετάγανε και σε καμιά υπηρεσία απ έξω για διαμαρτυρία… Η έλλειψη παραγωγικής διαφοροποίησης έκανε την περιοχή ευάλωτη σε κάθε οικονομική κρίση.
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια είναι η δημογραφική συρρίκνωση. Οι νέοι αναζητούν σπουδές, εργασία και καλύτερες προοπτικές στα μεγάλα αστικά κέντρα. Το αποτέλεσμα είναι η γήρανση του πληθυσμού και η μείωση της κοινωνικής δυναμικής. Αυτό έχει ως συνέπεια ένα μεγάλο μέρος του γερασμένου και κυρίως κουρασμένου πληθυσμού να ασχολείται με την τοπική αυτοδιοίκηση. Καταστροφή! Σε ελάχιστες περιπτώσεις που νέοι επιστρέφουν, ή παραμένουν να το παλέψουν για να ηγηθούν στη διοίκηση του δήμου με φρέσκες, καινοτόμες ιδέες, τους πετάνε σαν τη τρίχα από το ζυμάρι. Μία ακόμη πληγή; Απογοητεύονται, φεύγουν και ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους. Στο μεταξύ ως δια μαγείας, εκεί που επιλέγουν να πάνε, διαπρέπουν ως επί το πλείστον! Άρα, δεν χάνονται μόνο εργατικά χέρια και πολιτικά μυαλά αλλά και φορείς νέων ιδεών, τεχνολογιών και επιχειρηματικών πρωτοβουλιών.
Ίσως τελικά, το σημαντικότερο πρόβλημα να μην είναι οι υποδομές αλλά η νοοτροπία.
Για πολλά χρόνια η Δυτική Αχαΐα, λειτουργούσε με λογική διαχείρισης της καθημερινότητας και όχι με όραμα μετασχηματισμού. Οι πολίτες έμαθαν να αξιολογούν τις δημοτικές αρχές με κριτήρια μικρής κλίμακας: δρόμους, καθαριότητα, εξυπηρετήσεις και προσωπικές σχέσεις. Όχι ότι αυτά δεν είναι σημαντικά για τους πολίτες της υπαίθρου. Αλλά δεν είναι ΜΟΝΟ αυτά. Η καινοτομία, η ψηφιακή μετάβαση, η εξωστρέφεια ή η προσέλκυση επενδύσεων συχνά θεωρούνται δευτερεύοντα ζητήματα ή αντιμετωπίζονται με καχυποψία. Αυτό δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου κάθε αλλαγή συναντά αντιστάσεις.
Γιατί δυσκολεύεται ο Γρηγόρης Αλεξόπουλος
Τα τελευταία χρόνια η δημοτική αρχή προβάλλει ένα πιο σύγχρονο αναπτυξιακό αφήγημα, με έμφαση στην ψηφιακή μετάβαση, τη βιώσιμη ανάπτυξη, τις ευρωπαϊκές πρακτικές και τον στρατηγικό σχεδιασμό. Το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα 2024-2028 περιλαμβάνει δεκάδες έργα και δράσεις και ενσωματώνει τους στόχους βιώσιμης ανάπτυξης του ΟΗΕ. Ωστόσο, η δυσκολία δεν βρίσκεται μόνο στην εξασφάλιση χρηματοδότησης ή στην ωρίμανση έργων. Βρίσκεται κατά τη γνώμη μας κυρίως σε τρία επίπεδα:
- Αντίσταση στην αλλαγή
Κάθε νέα πολιτική που αλλάζει παγιωμένες πρακτικές προκαλεί αντιδράσεις. Όταν μια κοινωνία έχει μάθει να λειτουργεί με συγκεκριμένους τρόπους επί δεκαετίες, η μετάβαση σε πιο σύγχρονα μοντέλα διοίκησης δεν γίνεται αυτόματα.
- Περιορισμένη διοικητική ικανότητα
Οι μικροί και μεσαίοι δήμοι συχνά στερούνται εξειδικευμένου προσωπικού. Ακόμη λοιπόν και όταν υπάρχουν λεφτά, η απορρόφησή τους δεν είναι δεδομένη!
- Χαμηλή κοινωνική συμμετοχή
Οι μεγάλες αλλαγές απαιτούν ενεργούς πολίτες, συλλόγους, επιχειρήσεις και νέους ανθρώπους που θα στηρίξουν ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης. Χωρίς κοινωνική συμμετοχή, ακόμη και οι καλύτερες δημοτικές πρωτοβουλίες παραμένουν διοικητικά σχέδια πάνω στο χαρτί.
- Η ασφάλεια και η εικόνα της περιοχής
Ένα ακόμη ζήτημα που επηρεάζει την ελκυστικότητα της περιοχής είναι η αίσθηση ανασφάλειας που κατά καιρούς απασχολεί την τοπική κοινωνία. Ο ίδιος ο δήμαρχος έχει αναδείξει το θέμα της παραβατικότητας και της ανάγκης ενίσχυσης των αστυνομικών δομών στην περιοχή. Οι επενδύσεις, ο τουρισμός και η εγκατάσταση νέων κατοίκων συνδέονται άμεσα με το αίσθημα ασφάλειας και τη συνολική εικόνα ενός τόπου. Μας προβληματίζει ιδιαίτερα το γεγονός, ότι μεγαλώνει το “κύμα” πολιτών που πουλάνε και φεύγουν…
Τι χρειάζεται για να αλλάξει στην ουσία η Δυτική Αχαΐα; Κατά τη γνώμη μας, η ανάπτυξη της περιοχής δεν θα έρθει μόνο από τα έργα του Αλεξόπουλου, είτε είναι δικά του, είτε τα βρήκε σε συρτάρι με καμιά δεκαριά μελέτες, είτε τα βρήκε από τους προηγούμενους έτοιμα και πρέπει να κάνει σωστή διαχείριση. Η μεγαλύτερη πρόκληση για τον Δήμαρχο, φαίνεται να είναι να πείσει μια κοινωνία ότι μπορεί να σκεφτεί διαφορετικά για το μέλλον της. Και αυτό είναι συνήθως το πιο δύσκολο έργο που αντιμετωπίζει κάθε δήμαρχος στην περιφέρεια. Οι υποδομές κατασκευάζονται σε λίγα χρόνια. Οι νοοτροπίες αλλάζουν σε μια ολόκληρη γενιά!
dytikanea.gr
