Ένας χρόνος σήμερα χωρίς εσένα, Καίτη, και όσο κι αν περνάει ο καιρός, υπάρχουν στιγμές που σε φέρνουν πάλι μπροστά μου τόσο ζωντανά.
Ο κόσμος σε αγάπησε σαν ηθοποιό, ως μια σπουδαία ηθοποιό.
Για μένα όμως ήσουν κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο σημαντικό: φίλη.
Είχα την τύχη να σε ξέρω αλλιώς — σαν άνθρωπο, σαν έναν ζεστό και αληθινό άνθρωπο που άφηνε πίσω του γέλιο, καλοσύνη, νοιάξιμο, φροντίδα και όμορφες στιγμές.
Σήμερα σε θυμάμαι με πολλή αγάπη και με ευγνωμοσύνη που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν.
Σε θυμάμαι με εκείνη την ανεξέλεγκτα γλυκιά νοσταλγία που αφήνουν οι άνθρωποι που πέρασαν πραγματικά από τη ζωή μας, αληθινά και ουσιαστικά.
Θυμάμαι τη φωνή σου, το γέλιο σου, εκείνες τις μικρές στιγμές που δεν τις βλέπει κανείς, αλλά είναι αυτές που μένουν τελικά.
Μικρές στιγμές, μεγάλα συναισθήματα.
Κάποιες μνήμες δεν φεύγουν ποτέ, και κάποιοι άνθρωποι μένουν για πάντα μέσα μας με έναν περίεργο τρόπο.
Ξέρεις;; … τα φιλιά σου φτάνουν ακόμα.
