Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου, πρώην υπουργού
Πριν λίγες ημέρες στο Μπακού του Αζερμπαιτζάν διεξήχθη ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον συνέδριο σχετικά με το αναφαίρετο δικαίωμα των κατοίκων του δυτικού Αζερμπαιτζαν να επιστρέψουν στις προγονικές τους εστίες που έχει τώρα καταλάβει η Αρμενία. Πέραν της ουσίας του εξαιρετικά ακανθώδους ζητήματος που ακουμπά στην καρδιά διατάξεων του διεθνούς δικαίου, αυτό που προκαλεί συνταρακτικό ενδιαφέρον είναι η σχετική θέση της Τουρκίας πάνω στο ζήτημα αυτό. Πέραν των βραβείων που δόθηκαν στη διάρκεια του Συνεδρίου σε εκπροσώπους της Τουρκίας, παράγοντες πολιτικούς κι’ εκπροσώπους της ακαδημαικής ζωής λόγω της σχετικής υποστηρικτικής τους δράσης, είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον η εναρκτήρια ομιλία του Τούρκου βουλευτή και προέδρου της σχετικής κοινοβουλευτικής Επιτροπής Φιλίας Τουρκίας και Αζερμπαιτζάν, Σαμίλ Αυρίμ.
Η ομιλία του Τούρκου βουλευτή επικεντρώθηκε στο “απαραβίαστο δικαίωμα των διωχθέντων πληθυσμών να επιστρέψουν στις εστίες τους” και να διεκδικήσουν “τα αναπαλλοτρίωτρα πολιτιστικά τους χαρακτηριστικά και επιτεύγματα” που έχουν καταστραφεί στα εδάφη απο τα οποία διώχθηκαν. Προφανέστατα θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί για την παλινόρθωση των πολιτιστικών χαρακτηριστικών των πληθυσμών που διώχθηκαν από την Τουρκία στις πρώην πατρίδες ελληνικών πληθυσμών στην Κων/πολη, στην Σμύρνη, στην Καππαδοκία, σε άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας και στην Βόρεια Κύπρο. Αφού για την Τουρκία είναι τόσο απαραίτητο να αποκατασταθούν τα εδαφικά και πολιτιστικά δικαιώματα των εκδιωχθέντων πληθυσμών του Αζερμπαιτζάν απο την Αρμενία, γιατί δεν ειναι ακριβώς το ίδιο για τα δικαιώματα διωχθέντων ελληνικών πληθυσμών απο την Τουρκία και την Κύπρο;
Αυτή η συμπεριφορά δυο μέτρων και δύο σταθμών απο την Τουρκία, οφείλει να επισημανθεί απο την ελληνική διπλωματία στα διάφορα διεθνή φόρα αλλά και στις συζητήσεις με δυτικούς αλλά και με συζητητές προερχομένων από μουσουλμανικές χώρες που υπεραμύνονται των δικαιωμάτων δικών τους πληθυσμών. Εφ’ οσον επικρατήσει η αντίληψη πως οι εκτοπισθέντες κατόπιν βίαιων διωγμών πληθυσμοί οφείλουν να διεκδικήσουν την παλινόρθωση των πολιτιστικών τους επιτευγμάτων και των εδαφικών, σε κάποιο βαθμό, δικαιωμάτων τους, δεν μπορεί η Ελλάδα να μένει σιωπηλή απέναντι στις διώξεις που δικοί της εθνικοί πληθυσμοί έχουν κατά το παρελθόν υποστεί.
