Όταν ζητάς να μην καταργηθεί το δεκατιανό για τους άπορους μαθητές και το αρνούνται.

Όταν ζητάς να αυξηθεί η μοριοδότηση για τα ορφανά παιδιά και για τα παιδιά των μονογονεϊκών παιδιών, ώστε να διασφαλίζεται η εγγραφή τους στους βρεφονηπιακούς και παιδικούς δημοτικούς σταθμούς και το αρνούνται.

Όταν ζητάς τη μείωση των τροφείων των δημοτικών σταθμών, με βάση συγκεκριμένα οικονομικά κριτήρια, λόγω των δύσκολων οικονομικών συγκυριών που προκάλεσε η πανδημία covid-19 και το αρνούνται.

Όταν ζητάς τη μείωση των τροφείων των δημοτικών σταθμών για τους εργαζόμενους στις δημόσιες δομές υγείας, ως ελάχιστη πράξη ευγνωμοσύνης για τα όσα έχουν προσφέρει το τελευταίο χρονικό διάστημα και το αρνούνται.

Τότε αναρωτιέσαι για το προσωνύμιο  του προοδευτικού, δημοκρατικού  και φιλολαϊκού που κάποιοι οικειοποιούνται ως έχοντες το αποκλειστικό δικαίωμα να ομιλούν για τον λαό.

Αναντίρρητα, το έργο της αντιπολίτευσης στον Δήμο είναι πολύ πιο εύκολο του να διοικείς, αλλά αυτό ισχύει για όλους και όχι κατά το δοκούν. Οι ασκούντες διοίκηση στην τοπική αυτοδιοίκηση, όπως απαιτούν από την κεντρική διοίκηση, οφείλουν και ίδιοι να αναζητούν εργαλεία για την  επίλυση των προβλημάτων. Όπως έχουν την απαίτηση από την κυβέρνηση να αναζητήσει  χρήματα από το μεγάλο κεφάλαιο έτσι και αυτοί οφείλουν να διεκδικήσουν από τα ανείσπρακτα έσοδα  παρελθόντων οικονομικών ετών  που ανέρχονται σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ. Η ψήφος που εζήτησαν  και έλαβαν δεν εδόθη  μόνο για διαχείριση των χρημάτων που  προέρχονται από την κρατική επιχορήγηση και από τα Ευρωπαϊκά προγράμματα. Απαιτείται όραμα και απεμπλοκή από κομματικές  και ιδεολογικές οδηγίες  και επιταγές.

Χωρίς να απαξιώνουμε το οποιοδήποτε θετικό έργο, στον κοινωνικό τομέα, της σημερινής δημοτικής αρχής αλλά και των προηγούμενων διοικήσεων, να θυμόμαστε ότι ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο.

*Ο Κωνσταντίνος Σβόλης είναι γιατρός καρδιολόγος και δημοτικός σύμβουλος Πατρέων με την Παράταξη “Πάτρα Ενωμένη”