Λυπήθηκα ήθελα να μπορούσα σε όλα να δώσω κάτι, αμέσως μετά σκέφθηκα ότι είναι ώρα σχολείου και αντί να ζητιανεύουν θα έπρεπε να βρίσκονται σε κάποια τάξη και να παίρνουν τα εφόδια εκείνα που θα τα κάνουν να σταθούν στην πόδια τους. Λίγα μέτρα πιο πέρα στην οδό Μαιζώνος κάπου στις 12 το μεσημέρι ένα παιδάκι  ντυμένο στα ροζ , σκυμμένο με ένα ποτηράκι πλαστικό μπροστά του περίμενε την ελεημοσύνη των περαστικών. Πέρασα από μπροστά και το προσπέρασα, θύμωσα με τον εαυτό μου που δεν έσκυψα να αφήσω  έστω λίγα λεπτά.

Θυμήθηκα τα λόγια του καθηγητή μου στην ψυχολογία, σε ναρκομανείς και ζητιάνους ποτέ να μην δίνετε χρήματα γιατί γίνεστε ηθικοί αυτουργοί της  έξαρσης του φαινομένου.

Δυστυχώς στις μέρες μας  με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης η επαιτεία των ανηλίκων είναι σε άνθιση. Η  εκμετάλλευση των παιδιών έχει γίνει σύνηθες φαινόμενο,  το κακό είναι πως δεν αφορά μόνο τους μετανάστες ή τους Ρομά, αλλά γενικότερα την κοινωνία μας… Μια κοινωνία αδιάφορη, απαθής, με τον ωχαδερφισμό ριζωμένο στη νοοτροπία της  και την πλάτη γυρισμένη στο μέλλον.

Αυτά τα παιδιά είναι δύο φορές θύματα,  μια των γονέων  η των κηδεμόνων που τα  εκμεταλλεύονται  και δεύτερη της κοινωνικής αναλγησίας και της αδιαφορίας.

Κάποτε θα πρέπει να  λειτουργήσει το πλαίσιο προστασίας ανηλίκων. Βασική   και αναγκαία προτεραιότητα  είναι η  απομάκρυνση του παιδιού από  το κακοποιητικό περιβάλλον. Σε  περίπτωση που το παιδί  βρεθεί σπίτι  του με τη σύμφωνη γνώμη κάποιων φορέων καθίσταται απαραίτητη η συνεχής επίβλεψη της οικογένειας , η συχνή μελέτη και έρευνα του περιβάλλοντος στο οποίο ζει.  Βασική προτεραιότητα πρέπει να είναι   η προστασία του θύματος με κάθε τρόπο, ακόμα και με την  κινητοποίηση του κοινωνικού περιβάλλοντος (τοπικές υπηρεσίες, σχολείο, κοινωνικός περίγυρος)  στοιχεία που σε συνεργασία μπορούν  να έχουν καθοριστικό ρόλο στην προστασία του παιδιού και στην προσωπική του ανέλιξη.

Ας έχουμε όλοι το νου μας στο παιδί … μήπως και η ελπίδα κάποτε φανεί !