Όποιος βιάζεται σκοντάφτει

Ο Κ. Καραμανλής ανταπαντούσε ότι: «εκλογές δεν χρειάζονται. Αυτό που χρειαζόταν ήταν ένα άλλο μίγμα πολιτικής». Βέβαια ο Κ. Καραμανλής όλη την αλήθεια την είπε το βράδυ, αφού είχε χάσει την εκλογική μάχη στο Ζάππειο. Ποιος τον άκουγε τότε…

Το 2011 η Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά ζητούσε εκλογές από την Κυβέρνηση Παπανδρέου, για να σώσει την χώρα. Τελικά το μίγμα πολιτικής που επιλέχθηκε ήταν, για ολίγον, η Κυβέρνηση Παπαδήμου, και εκλογές το 2012.

Το 2014 η Αντιπολίτευση του Αλέξη Τσίπρα ζητούσε πεισματικά εκλογές από την Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, για να σώσει την χώρα από τα μνημόνια, καταργώντας τα με ένα Νόμο ή σε λαϊκή απόδοση, σκίζοντας τα. Οι συνέπειες της Διακυβέρνησης Τσίπρα είναι σε όλους γνωστές. Περαιτέρω ανάλυση βλάπτει σοβαρά.

Το 2016-2017 η Αντιπολίτευση του Κυριάκου Μητσοτάκη ζητά εκλογές για να σώσει την χώρα από την καταρρέουσα Κυβέρνηση της -πρώτη φορά- Αριστεράς.

Οι συμπτώσεις της παραπάνω πολιτικής διαδρομής της χώρας είναι οι εξής:

Πρώτον, όλοι ήθελαν να καταλάβουν την Εξουσία για να σώσουν την χώρα.

Δεύτερον, βάσει των όσων έλεγαν στην εκάστοτε προεκλογική ΔΕΘ, όλοι είχαν κάποιο σχέδιο εξόδου της χώρας από την κρίση.

Τρίτον και αρκετά ενδεικτικό, κανείς δεν κατάφερε να σώσει την χώρα βάσει του σχεδίου που υποσχέθηκε και εκλέχθηκε για να εφαρμόσει. Απεναντίας την βύθισε περισσότερο στην κρίση. Επιπλέον εξάντλησε τον πολιτικό φορέα από τον οποίο προέρχεται.

Και τέταρτον κανείς δεν κατάφερε να έχει τετραετή διακυβέρνηση με αποτέλεσμα να περιέλθει η Ελλάδα σε πολίτικη αβεβαιότητα, σε οικονομική και κοινωνική ασφυξία.

Τι συμπέρασμα βγάζουμε από τα παραπάνω;

Όποιος βιάζεται να αναλάβει την Διακυβέρνηση του κράτους χωρίς όραμα και ρεαλιστικό στρατηγικό σχέδιο ανάκαμψης, πολύ σύντομα θα σκοντάψει πάνω στις μνημονιακές δεσμεύσεις που έχει υπογράψει ο προηγούμενος.

Άρα θα πρότεινα να σταματήσουν να μας σώζουν για να πάρουν την εξουσία, γιατί ο Λαός υποφέρει με τα μέτρα (μεταρρυθμίσεις) που έχουν αναγκαστεί από τους δανειστές να λάβουν.

Δεν είμαι υπέρμαχος των Κομματικών στρατών, αλλά περισσότερο από ποτέ της ανάγκης για Εθνική συνεννόηση. Άραγε πολιτική βούληση υπάρχει ή θα συνεχίσουμε να είμαστε στο ίδιο έργο θεατές;